اختصاصی طرفداری - همه رسانه های بریتانیایی پس از پایان دیدار منچستر سیتی و آرسنال به یک نکته اشاره کردند. به این که پس از سوت پایان و از دست رفتن پیروزی برابر توپچی ها یک چهارم صندلی های استادیوم اتحاد پر مانده بودند. فقط یک چهارم. مانوئل پیگرینی با همان وقار و چهره فکور رفت و میکروفون را در دست گرفت. رفت وسط میدان تا با طرفداران سیتی وداع کند. بازیکنان و مربیان روی دایره میدان صف کشیدند تا از او طی آخرین حضورش در استادیوم اتحاد ستایش کنند. پیگرینی در آخرین دقایق حضورش برابر طرفداران سیتی در شهر منچستر برای چند نفری که نامش را فریاد می زدند دستی تکان داد و گفت "این سه سال برایم معرکه بودند." گفت "هرگز فراموش تان نمی کنم." ولی صندلی های خالی اجازه ندادند کسی احساساتی شود. اجازه ندادند کسی اشک بریزد.
در حقیقت آخرین بازی سیتی در خانه که به تساوی 2-2 با آرسنال انجامیده بود با هو کردن گروهی از طرفداران پایان یافته بود. چیزی که احتمالا پیگرینی را خیلی آزار داد. ولی برای طرفداران سیتی آن جا همان آوردگاهی بود که سیتی 3-6 آرسنال و تاتنهام را 0-6 خرد کرده بود. همان جایی که منچستر یونایتد را 1-4 شکست داده و بایرن مونیخ و پاریسن ژرمن را به زانو درآورده بود. ولی گل تساوی بخش آلکسی سانچز سرنوشت راهیابی به لیگ قهرمانان را از دستان سیتی خارج کرده و در اختیار منچستر یونایتد قرار داده بود. حالا اگر وستهم یا بورنموث امتیازی از یونایتد نگیرند سیتی که فقط یک دیدار با سوانزی پیش رو دارد راهی لیگ قهرمانان نخواهد شد.
به نظر می رسید پیگرینی برای سیتی سرمربی مناسبی در زمان مناسب بود. او پس از حال و هوای طوفانی که روبرتو مانچینی در سیتی برپا کرده بود هم آرامش را به صف آبی آسمانی پوش ها بازگرداند و هم اعتماد به نفس را. با این وصف گروهی از طرفداران سیتی اعتقاد دارند مربی شیلیایی هر چه مانچو برپا کرد را بر باد داد. همان هایی که می گویند مردان مانچو در خانه برخلاف تیم پیگرینی آسان زانو نمی زدند. پیگرینی می تواند از مصدومیت وینسنت کمپانی که ضربه مهلکی به سیتی زد گله کند. سیتی 70 گل زد و بهترین خط حمله لیگ را معرفی کرد. ورود کوین دی بروین و کلچی ایهیناچو هم روح تازه ای به خط میانی سیتی دمیده بود. ولی شکنندگی دفاعی که 40 گل خورد در نبردهای کلیدی بارها گریبان شان را چسبید و امتیازها را بر باد داد. مردان او در این فصل برابر وستهم، لیورپول، لستر، تاتنهام و منچستر یونایتد در خانه زانو زدند. تیم او دو بار از آرسنال جلو افتاد ولی برنده نشد. تساوی برابر آرسنال یعنی سیتی طی 12 بازی برابر هفت تیم بالای جدول فقط یک بار پیروز شده است. تساوی برابر آرسنال یعنی سیتی از 42 امتیاز برابر هشت تیم بالای جدول فقط 7 امتیاز کسب کرده است. و این ها برای طرفداران سیتی نابخشودنی بوده اند.
پیگرینی مربی آرام و فکوری بود و تا جایی که می توانست آبی آسمانی پوش ها را جلو برد. او سیتی را قهرمان لیگ کرد. همان فصلی که مردانش در همه رقابت ها 151 گل زدند و رکوردی در فوتبال انگلیس برجای گذاشتند و رکورد منچستر یونایتد 58-1957 – همان تیم رویایی مت بازبی که خیلی های شان در فاجعه مونیخ جان دادند – را شکست و عنوان "زیبایی ویرانگرانه ریاضی" را برای تیمش به ارمغان آورد. او در این فصل جام اتحادیه را به دست آورد. فقط سر آلکس فرگوسن و ژوزه مورینیو بیش از پیگرینی – با بیش از 60 درصد برد در لیگ برتر - درصد پیروزی های بیشتری در لیگ داشته اند. با این وصف این آمار و این ارقام فقط نیمی از قصه را تعریف می کنند. نیم دیگر می گویند مانوئل مربی برجسته ای است، ولی خوب جایی در معبد بزرگان ندارد.
پیگرینی، سیتی را به نیمه نهایی لیگ قهرمانان هم کشاند. او با حداقل فاصله برابر رئال مادرید بزرگ مغلوب شد، ولی خوب این نه همه آرزوهای او بود و نه سقف رویاهای طرفداران سیتی. وداع سرد و بی روح برابر صندلی های خالی استادیوم اتحاد بازتابنده بر باد رفتن آرزوهای بزرگ تر همه به شمار می رفت. پیگرینی در یکی از جمله هایش خطاب به طرفداران سیتی گفت "... تردیدی ندارم فصل بعد در همه رقابت های تیم بسیار موفقی خواهید بود"، ولی همه می دانند حضور در لیگ اروپا برای سیتی و پپ گواردیولا موفقیتی محسوب نخواهد شد. گواردیولا طی هفت فصل در بارسلونا و بایرن مونیخ 20 جام را فتح کرده و راهی تیمی شده که چالش بزرگی، بزرگ تر از بایرن مونیخ بزرگ و بی رقیب در آلمان، برایش به شمار خواهد رفت. او باید به جراحی سیتی بپردازد. در حالی که پیگرینی شاید راهی ایتالیا شده باشد.
