پرسپولیس تهران عصر جمعه تلخترین پیروزی ناریخ باشگاهش را بدست آورد. آنها موفق شدند با نتیجه 2-1 راه آهن تهران را شکست دهند اما به دلیل پیروزی 2-0 استقلال خوزستان مقابل ذوب آهن، این تیم به مقام نایب قهرمانی با تفاضل گل کمتر بسنده کرد.
پرسپولیس فصل را با تساوی 2-2 مقابل پدیده مشهد در ورزشگاه آزادی آغاز کرد. مسابقهای که تغییرات تاکتیکی در این تیم به وضوح قابل ملاحظه بود. در آن مسابقه تماشاگران از تساوی ناراحت بودند اما معتقد بودند تیمی که بعد از مدتها میتواند بالای 10 موقعیت گل خلق کند شایستهی تحسین است.
پرسپولیس خوب بازی میکرد و میباخت. چهار شکست تا هفته ششم وضعیت سرخپوشان را بشدت بحرانی کرده بود. پیشکسوتان نیز به جای حمایت، شمشیر را زا رو بستند و خواستار اخراج برانکو شدند. پرسپولیس هفته هفتم تراکتورسازی را در تبریز با یک گل شکست داد تا بحران به صورت موقت از این تیم دور شود اما درگذشت کاپیتان هادی نوروزی باعث شد تا بار دیگر ترمز این تیم کشیده شود. با این حال بر خلاف تصور، یکدلی عجیبی بین بازیکنان و کادر فنی ایجاد شد و این تیم به مدت 21 هفته رنگ باخت را ندید. از 25 شهریور 1394 تا 9 اردیبهشت 95.
پرسپولیس در حساس ترین مقطع فصل در ورزشگاه آزادی و در حضور یکصدهزار نفر با حساب 2-0 از نفت تهران شکست خورد اما در عین ناباوری تمامی تماشاگران ایستاده بازیکنان را تشویق کردند. از دست دادن صدر جدول و شکست مقابل رقیب دیرینه، شکستن صندلی و شعار علیه کادر فنی را به یاد مردم میآورد اما تماشاگران پرسپولیس به دلیل آنچه که بازیکنان طی یک فصل به آنها داده بودند، قدردانشان بودند.
پرسپولیس هفته سیام و پایانی لیگ با حساب 2-1 راه آهن را شکست داد اما به دلیل پیروزی استقلال خوزستان و صرفا به دلیل تفاضل گل کمتر قهرمانی را از دست دادند.
این بار باز هم تماشاگران پرسپولیس به جای ترک ورزشگاه، کادر فنی و بازیکنان را تشویق کردند تا فرهنگ نوینی از « حمایت هواداری » را به مردم نشان دهند.
هوادارانی که تیمشان را در قعر جدول میدیدند حالا مقام نایب قهرمانی را کسب کرده و به امید فردای بهتری هستند.
این هواداران شایستهی احترام هستند...
