غزلی از حافظ که عاشقشم...

ﻣﺮﺍ ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ ﻭ ﻫﺮ ﺩﻡ ﺯﯾﺎﺩﺕ ﻣﯽﮐﻨﯽ ﺩﺭﺩﻡ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﻭ ﻣﯿﻠﻢ ﺯﯾﺎﺩﺕ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﻫﺮ ﺩﻡ ﺑﻪ ﺳﺎﻣﺎﻧﻢ ﻧﻤﯽﭘﺮﺳﯽ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﻢ ﭼﻪ ﺳﺮ ﺩﺍﺭﯼ ﺑﻪ ﺩﺭﻣﺎﻧﻢ ﻧﻤﯽﮐﻮﺷﯽ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﯽ ﻣﮕﺮ ﺩﺭﺩﻡ ﻧﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﯼ ﻣﺮﺍ ﺑﺮ ﺧﺎﮎ ﻭ ﺑﮕﺮﯾﺰﯼ ﮔﺬﺍﺭﯼ ﺁﺭ ﻭ ﺑﺎﺯﻡ ﭘﺮﺱ ﺗﺎ ﺧﺎﮎ ﺭﻫﺖ ﮔﺮﺩﻡ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺩﺳﺘﺖ ﺍﺯ ﺩﺍﻣﻦ ﺑﻪ ﺟﺰ ﺩﺭ ﺧﺎﮎ ﻭ ﺁﻥ ﺩﻡ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺧﺎﮐﻢ ﺭﻭﺍﻥ ﮔﺮﺩﯼ ﺑﮕﯿﺮﺩ ﺩﺍﻣﻨﺖ ﮔﺮﺩﻡ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺖ ﺍﺯ ﻏﻢ ﻋﺸﻘﺖ ﺩﻣﻢ ﺩﻡ ﻣﯽﺩﻫﯽ ﺗﺎ ﮐﯽ ﺩﻣﺎﺭ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﯼ ﻧﻤﯽﮔﻮﯾﯽ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻡ ﺷﺒﯽ ﺩﻝ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﺯ ﺯﻟﻔﺖ ﺑﺎﺯ ﻣﯽﺟﺴﺘﻢ ﺭﺧﺖ ﻣﯽﺩﯾﺪﻡ ﻭ ﺟﺎﻣﯽ ﻫﻼﻟﯽ ﺑﺎﺯ ﻣﯽﺧﻮﺭﺩﻡ ﮐﺸﯿﺪﻡ ﺩﺭ ﺑﺮﺕ ﻧﺎﮔﺎﻩ ﻭ ﺷﺪ ﺩﺭ ﺗﺎﺏ ﮔﯿﺴﻮﯾﺖ ﻧﻬﺎﺩﻡ ﺑﺮ ﻟﺒﺖ ﻟﺐ ﺭﺍ ﻭ ﺟﺎﻥ ﻭ ﺩﻝ ﻓﺪﺍ ﮐﺮﺩﻡ ﺗﻮ ﺧﻮﺵ ﻣﯽﺑﺎﺵ ﺑﺎ ﺣﺎﻓﻆ ﺑﺮﻭ ﮔﻮ ﺧﺼﻢ ﺟﺎﻥ ﻣﯽﺩﻩ ﭼﻮ ﮔﺮﻣﯽ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﭼﻪ ﺑﺎﮎ ﺍﺯ ﺧﺼﻢ ﺩﻡ ﺳﺮﺩﻡ