خیلی قشنگه این شعر مطمئن نیستم ولی فک کنم شعرش از مولاناست به روز مرگ چو تابوت من روان باشد ‎گمان مبر که مرا درد این جهان باشد ‎برای من مگری و مگو دریغ دریغ ‎به دوغ دیو درافتی دریغ آن باشد ‎جنازه‌ام چو ببینی مگو فراق فراق ‎مرا وصال و ملاقات آن زمان باشد ‎مرا به گور سپاری مگو وداع وداع ‎که گور پرده جمعیت جنان باشد ‎فروشدن چو بدیدی برآمدن بنگر ‎غروب شمس و قمر را چرا زيان باشد ‎تو را غروب نماید ولی شروق بود ‎لحد چو حبس نماید خلاص جان باشد ‎کدام دانه فرورفت در زمین که نرست ‎چرا به دانه انسانت این گمان باشد