شهاب احمدي / طرفداري حکایت این گزارشگران استانی هم حکایت عجیب و غریبی است. علی رغم اینکه بارها و بارها در مذمت نوع گزارش کردن این آقایان مطالب زیادی در رسانه های گوناگون نگاشته شده است اما گویا این دوستان عزیز به هیچ وجه قصد تغییر رويه ی کسالت آور خود را ندارند.در بین تمامی استان ها اما چند استان سرآمد این گزارش های یک طرفه و خسته کننده هستند که یکی از این استان ها آذربایجان شرقی است. دیروز و در جریان دیدار دو تیم پرسپولیس و تراکتور سازی تبریز برای چندمین بار شاهد گزارشی از گزارش گر محترم بودیم که بیشتر شبیه به طرفداری از تراکتور سازی تبریز بود تا گزارش کردن بازی!! در اینکه هر انسانی علایق خاص خودش را دارد  شکی وجود ندارد اما باید توجه کرد که این علاقه ی شخصی حالت عمومی پیدا نکند آن هم در جریان یک دیدار حساس که بیننده های میلیونی فراوانی با سلیقه های گوناگون دارد. اینکه در جریان دیدار به طور کاملا یک طرفه و بدون توقف در تک تک صحنه های بازی به طرفداری از یک تیم خاص بپردازیم قطعا مساله ای است که شاید در شبکه ی سهند قابل پذیرش باشد اما در رسانه ای که پسوند به اصطلاح «ملی» را با خود یدک می کشد به هیچ وجه قابل پذیرش نیست.طبیعتا لازم است  بین افرادی که در استادیوم به عنوان طرفدار حاضر هستند با گزارشگر بازی فرق هایی اساسی باشد اما حداقل در دیدار های تراکتور سازی با تیم های سرخابی پایتخت که همراه با پخش سراسری است، چنین مسئله ای مشاهده نمی شود. حتی در پاره از مواقع شاید بتوان به جرات به این مساله اشاره کرد که یک طرفدار حاضر در استادیوم می تواند بازی را بسیار منصفانه تر از آقای گزارشگر، گزارش کند!! ساده ترین مثالی که می توان از گزارش یک طرفه بازی دیروز زد مربوط به موقعیت های خطرناک دو تیم است. آقای گزارشگر چنان فریادی بر سر موقعیت های 30 درصدی تراکتور سازی می کشید که گویی تراکتور در فینال لیگ قهرمنان آسیا با الهلال عربستان مصاف می کرد. در طرف مقابل اما موقعیت های 100 درصد پرسپولیس کاملا برای آقای گزارشگر بی اهمیت جلوه می کرد چرا که به عنوان مثال در صحنه ی برخورد توپ با تیر دروازه ی تراکتور سازی به سختی می شد صدای ایشان را شنید!! نحوه ی گزارش بازی در صحنه های مشکوک داوری و همچنین صحنه های درگیری بازیکنان با یکدیگر نیز آن قدر تکراری شده است که دیگر حتی سخن گفتن از آن هم انسان را کسل می کند!! گزارش های یک طرفه و کاملا جانبدارانه در دیدار هایی از این دست دیگر به امری عادی برای بینندگان لیگ برتر ایران تبدیل شده است و مشخص نیست که چرا رسانه ی ملی(!) هیچ گاه به این مسئله ورود نکرده است تا یکبار برای همیشه به گزارشگران محترم استانی متذکر شود که که باید این بازی ها را برای 70 میلیون ایرانی گزارش کنند نه فقط هم استانی های خودشان!! سیاست های بی نظیر(!) صدا و سیما که باعث شده است مردم برای تماشای فوتبال های اروپایی رسانه های قطری را انتخاب کنند شاید در آینده ای نزدیک نیز سبب شود که مردم برای تماشای دیدار سرخابی های پایتخت با تیم های شهرستانی، از دکمه ی «قطع صدا» دستگاه کنترل از راه دور تلویزیون خود نهایت اسفاده را ببرند...