اگر جباری و منتظری برگردند با منصوریان و رحمانی و غفوری استقلال می تواند همه کمبودهای امسالش را یکجا جبران کند. خدا را چه دیدید؛ شاید آندو هم آمد تا همه هافبک های حریف را به قول رضا کیانیان در سریال مختارنامه «ببلعد»!
استقلال لیگ پانزدهم چند ایراد ویژه داشت؛ در قلب خط دفاع کسی نبود کنار مگویان بایستد و دژ محکمی جلوی رحمتی بسازد. در سمت راست خط دفاع کسی نبود توپ ها را مثل علی حمودی لیگ های یازدهم و دوازدهم تا یک سوم رقبا برای حیدری ببرد. کسی نبود در دو چهارم میانی زمین، قبل از گرفتن توپ برای پاس دادنش فکر کرده باشد. کرار رفته بود و کسی نبود که از عقب توپ بگیرد و با آن به جلو برود. کسی نبود از آن همه فضاسازی های سجاد شهباززاده استفاده کند و تیر خلاص را بزند. کسی نبود بعد از زمین خوردن چشمی، مثل هشت پا دمار از بازیکن پا به توپ حریف دربیاورد. و کسی نبود کنار زمین که هوادار با دیدنش تهییج شود و او را «غریبه» نداند.
استقلال لیگ شانزدهم اما ناگهان می تواند همه اینها را داشته باشد. اگر پژمان منتظری برگردد و کنار مگویان بایستد. اگر وریا غفوری یا مهدی شیری بیایند و توپ را تا رسیدن به حیدری جلو ببرند. اگر جباری برگردد و نشان دهد پاس توی عمق و اصلا باز کردن «در» دفاع حریف یعنی چه. با رحمانی که خوب جلو می رود و مانور می دهد. اگر کاوه رضایی یا مسعود حسن زاده بیایند تا زهر تهاجمی به بالاترین درجه خطرناکی برسد. و البته منصوریانی که کنار زمین می ایستد و هواداران را برخلاف مظلومی، تهییج می کند و درست برعکس قلعه نویی یک «خودی» محسوب می شود. این وسط خدا را چه دیدید؛ شاید آندو هم آمد تا همه هافبک های حریف را به قول رضا کیانیان در مختارنامه «ببلعد»!
ما فعلا با این رویا که بخشی از آن محقق شده و بخش های دیگری هم شاید محقق شود، زندگی می کنیم. دنیا همیشه به «امید» است.
