هایتی و پرو
مطمئنا یکی از افتخاراتم در آینده این خواهد بود که امروز صبح از ساعت چهار تا شیش نشستم و فوتبال هایتی و پرو را تماشا کردم.
چند نکته کوتاه:
1.از دیگر افتخارات قبلی من دیدن بازی ژاپن و یونان بود تو جام جهانی که صفر صفر شد . از سه صبح تا پنج صبح نشستم درحالی که هیچ تیمی یه موقعیت درست و حسابی به وجود نیاورد.
2. حاضرم ده بار دیگه هایتی و پرو رو نگاه کنم اما ژاپن و کره رو نبینم.
دلیل؟
خب وقتی هایتی و پرو رو نگاه میکنی فقط داری فوتبال میبینی اما وقت دیدن ژاپن و کره فقط بازیکن میبینی.
بزارید واضح تر بگم. فوتبال امریکا رو دوست دارم چون زیباتر از اسیا بازی میکنن حملات ترکیبی سریع،پاس های تک. ضرب و سریع ، بازی شجاعانه و جسورانه در حالی که پیزارو تو بازی نبود و عملا من هیچ بازیکنی رو نمیشناختم اما بازی برام جذاب بود.
اما فوتبال آسیا که خیلی از بازیکنای تیمای بزرگ تو اروپا بازی میکنن نه این سرعت رو دارن و نه این شجاعت رو فقط چند تا هوندا و اوکازاکی تو تیمشون هست. شاید تو آسیا هم برزیل و آرژانتین بود اوضاع کمی برای ما بهتر بود . خیلی فرق میکنه که رنکینگ اول قاره ارژانتین و برزیل و اروگوئه و شیلی باشه یا ایران و ژاپن و استرالیا و کره.
۳.ایالات متحده میزبان فوق العاده ایی هست. ورزشگاه عالی ، امکانات عالی حتی تماشاگر هم عالی اما یه مشکل دارن و ا ن اینکه تو زمینه فیلم برداری هنوز مشکل دارن(انگار نه انگار که اونا هالیوود رو ساختن)
مشکل هم بیشتر مربوط به کارگردانی و پخش صحنات آهسته هست اونا حتی یه بار هم تماشاگرا رو نشون ندادن که سانسورچی ما وارد عمل شه.
۴. ممنون از شبکه ورزش برای پخش برنامه های زنده این چنینی
۵. گزارشگر جوان بازی امروز رو نمیشناختم اما نه ادعای گزارشگران معروف رو داشت و نه سوتی های اونا رو میداد. حتی فکر کنم اطلاعاتش هم بیشتر از اقایون بود.
من برم بازی برزیل رو ببینم
فعلا
