ایتالیا - بلژیک پوشیدن کت به این سادگی‌ها نیست ! ایتالیای بی پیرلو،آتزوری بی دلپیرو...و حتا بی اینزاگیِ دوست داشتنی.لاجوردی های چراغ خاموش اما هنوز راه را بلدند...ایتالیا بلژیک بیشک نقطه ی عطف یورو ۱۶ تا اینجا بود. همان وقت که لوکاکو آن موقعیت را خراب کرد هر بیننده ی عاقلی باید می پذیرفت که در بازی امشب همه چیز فرق می کند...این فرق از قاب های بسته ای که از صورت بازیکنان دو تیم داده می شد در تمام دنیا و برای ما شبکه سه دارها در گزارش خیابانی مشخص بود...ایتالیایی ها وارثان خود را داشتند،بلژیک برای اثبات خود در جام برای بال و پر دادن به رویای قهرمانی آمده بود تا اوضاع را مثل رنگ موی فلینی تغییر دهد...اما آن ها با تیمی که قوی ترین نیمکت و بی شک سکس از بهترین ترکیب ثابت های جام را دارد راه به جایی جز رتبه ی چهارم گروه پنجم نبردند...بوفون آستانه ی سی و نه سالگی را با نوزده سالگی اشتباه گرفته بود و البته یادش بود نباید هیچ کدام از اشتباهات دوران جوانی را بکند..امشب مردی در دروازه ی ایتالیا از حیثیت تمام دروازبان ها و کاپیتان ها دوباره دفاع کرد و به همتای بلژیکی اش کورتوآ و به همه ی بازیکنان بزرگ سیاه و قرمز پوش ها یادآوری کرد که پوشیدن کت به همین سادگی ها نیست...لاجوردی ها در شب سفید پوش بودنشان ستاره اشان را توی دروازه جا گذاشته بودند اما نور بالای شش قدم ایتالیا از دید تصویربرداران و کارگردان ها قایم نمی شد.و پس از گل دوم اگر کسی تلویزیون را روشن قطعا فکر می کرد یک‌دروازبان گل زده.ایتالیا مثل همیشه معادلات را به هم نزد...بلکه معادله ی تازه ای مطرح کرد.که در این معادله فرق بلژیک ۲۰۱۴ با بلژیک ۲۰۱۶ کمتر از فرق سطح کیفی فلینی با موهای رنگ شده و معمولی ست.