چقدر فراموشکاریم/ تیم دوست داشتنی

یاد باد آن روزگاران...... یاد باد!! . چقدر فراموش کاریم... این روزها تعصبات رنگارنگ جوری صفحات مجازی و رسانه های نوشتاری و تصویری رو اشغال کرده که دلمون گرفته بدجور... دلم تنگ شده واسه شبای جام جهانی و جام ملت ها که یه ملت پشت هم بودیم... چشممون به ساق پای داداشایی هامون بود و با گلزنی شون تو آسمون بودیم، با لبخندشون عشق بازی میکردیم و با بغضشون دنیا واسمون تیره و تار می شد!!! . تیم ملی شده بود نماد یه کشور یه ملت یه تمدن یه صدا همه با هم همصدا و هم دل ، پشت به پشت هم ، نه توهینی نه فحاشی نه بی ادبی... . علیرضا حقیقی در این بازی نود دقیقه مثل سرباز جنگی ایستاد مثل مرد برای نام ایران، برای سرزمینش...ولی چه جوابی گرفت؟ .اشکان با پا گذاشتن رو موقعیت هایی که میتونست واسش ایجاد شه، ایران رو انتخاب کرد و از آلمان طرد شد.همینطور گوچی ..این جوابشه؟#دورگس ؟!! مشت گره کرده ی کی روش برابر سرمربی تندخوی کره و چهره ی برافروخته و رگ غیرتش برابر ویلیامز و نسل سازیش فراموش شد؟#سوارمون_شده؟#بهمون_توهین_کرده؟ .. تیم ملی حاشیه س.. سرخ و آبی و طلایی و سبز و... جای رنگ سپید ملی رو در دل های عده ی زیادی فراموش کار گرفتن. .. چرا باید توی ایران ، اینجوری باشه که منافع باشگاهو به تیم ملی ترجیح بدیم؟ . لطفا جواب بدین.بگین و خودتونو خالی کنین ولی از این جا به بعد تیم ملی رو تو اولویت ذهنتون بزارین.