کاوه رضایی در حالی استقلالی شد که اخیرا به طول انجامیدن فرایند مذاکره پرسپولیسیها با او باعث خشم هواداران این تیم شده بود؛ طوری که تعدادی از آنها روز شنبه با تجمع مقابل ساختمان باشگاه پرسپولیس، طوماری را در انتقاد از تلاش باشگاه برای جذب «بازیکنان بیتعصب» به امضا رساندند.
این اتفاق پس از آن رخ میدهد که طی چند روز گذشته هزاران هوادار پرسپولیس در فضای مجازی به انتقاد از «ناز کردن»های کاوه پرداخته بودند.
فارغ از اینکه کاوه رضایی سرانجام تصمیمش را گرفت و استقلالی شد، دو نکته کاملا مهم با مرزهای واضح در این زمینه وجود دارد که باید به آنها توجه کرد. یکی اصل تقاضای هواداران پرسپولیس است که چندان بیراه به نظر نمیرسد. آنها تمایل دارند حتیالمقدور بازیکنانی به تیمشان اضافه شوند که علاقه قلبی به باشگاه دارند. این علاقه نهتنها میتواند فرایند مذاکرات را تسریع و تسهیل کند، بلکه در ادامه کار هم کمک میکند بازیکن جذب شده، با توان و انگیزه بیشتری برای باشگاه بجنگد و عرق بریزد.
نکته دوم اما از این هم مهمتر است. هوادار باید بداند و بفهمد که بازار نقلوانتقالات، جشن «چهارشنبهسوری» نیست که در آن هر دقیقه بتوان انتظار ترکیدن یک نارنجک را کشید. فصل یارگیری در فوتبال حرفهای فصل بسیار مهمی است که مدیران باشگاه باید با حداکثر وسواس و دقت در آن حاضر شوند و شش دانگ حواسشان را جمع کنند که چیزی به اشتباه از زیر دستشان در نرود. در این مقطع زمانی، اسناد رسمی تنظیم میشود که در آینده مرجع عمل خواهد بود. طبیعی است که از یک سو بازیکن و مدیر برنامههایش و از سوی دیگر هم مدیران باشگاه به فکر منفعت خودشان باشند. در این کشاکش، عجله و شتابزدگی حکم «سم» را ایفا خواهد کرد. به طور مثال اگر پرسپولیسیها حاضر بودند فقط برای ارضای هیجان بازار زیر بار شروط غیرمنطقی کاوه رضایی بروند، این بازیکن زودتر از اینها پرسپولیسی شده بود، اما وسط فصل میتوانست با اولین پیشنهاد خارجی بساطش را جمع کند و برود؛ یعنی همان کاری که فصل گذشته حاجصفی با سپاهان کرد و کمر این تیم را شکست. موردی مثل رضا حقیقی را به یاد بیاورید؛ کسی که در قراردادش قید شده بود در صورت عزل رویانیان، او هم بازیکن آزاد قلمداد میشود! آیا واقعا بستن چنین قراردادهایی، مطلوبیت دارد؟
یادمان باشد توافق سریع و ناگهانی با یک بازیکن به منزله بزرگی باشگاه نیست. شاید در یک دهه گذشته بزرگتر از بارسلونا و رئال مادرید در سراسر جهان نداشتهایم، اما همین بارسلونا برای یافتن راهی برای خرید سسک فابرگاس از آرسنال و نیز توافق با این بازیکن، سه سال در حال مذاکره بود. مهم این است که در زمان مذاکره، تکتک اولویتها با ریزبینی و موشکافی زیر ذرهبین برود تا فردا مشکلی برای باشگاه به وجود نیاید. از سوی دیگر از بازیکن هم نمیتوان انتظار داشت بدون بررسیهای لازم زیر هر برگهای را امضا کند. باید صبور بود و جز این راهی وجود ندارد؛ چه در ایران و چه در بقیه نقاط جهان! حالا امیدواریم استقلالیها در فرایند مذاکره و توافق با کاوه، به این مسایل توجه کرده باشند.
