بیشترین چیزی که از صدا و سیما و رسانه ها در مورد ایسلند میشنویم جمعیت کم آن هاست. این جزیره با 300 هزار نفر جمعیت اولین حضور تیم فوتبالش در مسابقات یورو را شاهد است. شاید این 300 هزار نفر صرفا بابت همین صعود و شرکت در مسابقات یورو 2016 راضی بودند اما به بیشتر از این ها هم رسیدند. ایسلندی ها توانستند به مرحله حذفی صعود کنند و در یک شگفتی بالا تر از پرتغال و کریستانو رونالدو قرار بگیرند. کاپیتان ایسلند بعد از کسب تساوی مقابل پرتغال با شادمانی سمت کریستیانو رونالدو رفت و از او خواست تا پیراهنش را به یادگار بگیرد. خیلی ها وقتی آن لحظات را دیدند لبخند طعنه آمیزی به کاپیتان ایسلند زدند اما ایسلندی ها همه ما را شگفت زده کردند.
ایسلند تا به همین جای کار یکی از تیم های شگفتی ساز این تورنمنت است اما بعید نیست که ان ها موفق شوند پا فراتر گذاشته و از مرحله یک هشتم نهایی هم بالا تر بروند.
سوال اینجاست. ایسلند میتواند در قالب یونان سال 2004 همه ی معادلات را بر هم بزند؟ آن ها تاکتیک خاصی دارند؛ زیبا و چشم نواز بازی نمیکنند؛ سرعت کار تیمی مطلوبی ندارند؛ ستاره ی معروفی در بین شان نیست اما نشان داده اند که میتوانند یقه ی تیم های نام دار را بگیرند. ایسلندی ها با تکیه بر فیزیک بازیکنان بلند قامت خود و استفاده از ضربات ایستگاهی و پرتاب های اوت برای هر تیمی می توانند خطرناک باشند. در کار دفاعی منسجم و پرتعداد شرکت می کنند و هیچ بعید نیست به موفقیت های بیشتری برسند.
شاید به ظاهر ایسلند حرییف مطلوبی برای انگلیس در مرحله یک هشتم باشد اما انگلیسی ها باید خود را برای هر چیزی آماده کنند...
نکته **** : تو هر تورنمنتی دست کم یک تیم با دفاع اتوبوسی و بازی کسالت بار هست و با تاکتیک اوت دستی و بکش زیرش یاد و خاطره ی امیر قلعه نویی را زنده میکند و به ما می هماند چرا او پر افتخار ترین مربی لیگ است.
