شاید تلخ ترین قاب این چند سال اخیر برای هواداران آرژانتین و لیونل مسی،نه باختن در سه فینال متوالی،که این اشک ها بود.
زمانی که پس از یک ماراتن 120 دقیقه ای،بعد از خراب کردن پنالتی و بعد از فکر عبور دوباره از کنار جام قهرمانی،اعجوبه ی آرژانتینی،روی زمین چمباتمه میزند؛سر خود را میان پاهایش میگذارد و اشک میریزد.
اشک هایی که ناشی از فشار 3 سال لعنتی و 3 فینال نفرین شده اند.
یادمان نمیرود که لئو دریبل زد؛گل زد،شوت زد،ایستگاهی زد؛او برای آرژانتین همه کار کرد..اما تیم را قهرمان نکرد..نه او،نه یاران پر اشتباهش.
بعد از جام 2014،مسی در حالی که جایزه ی بهترین بازیکن جام را در دست داشت،نگاهش به سمت ژرمن ها و تیم یکدستشان بود..او زمین خورد.
انگشت ها به سمت او بود... "مسی نتوانست برای تیمش کاری بکند!" ابله های کور!
لئو بلند شد؛برای بار دوم آرژانتین را به فینال برد؛این بار در برابر شیلی در قاره ی خود.اگر آن توپ نفرین شده دقیقه ی 87 هیگواین گل شده بود،لئو دوباره زمین نمیخورد..
اندوه مسی به قدری تلخ بود،که پسربچه ی شیلیایی بعد از فینال کوپا 2015 او را در آغوش میگیرد..اندوه مسی،اندوه فوتبال است.
انگشت ها دوباره به سمت او... "چرا نتونستی تیم رو قهرمان کنی؟ مگه تو بهترین بازیکن جهان نیستی؟! " بی منطق های عوضی
فرصت آخر مسی؛کوپا 2016
در بازی های گروهی روی نیمکت نشست..هر موقع به زمین می آمد،شگفتی میکرد؛جادو میکرد؛آمریکا محو او بود.تیم را "یک تنه" به فینال رساند.
دوباره همان شیلی لعنتی؛دوباره همان سد فکری مسخره
در بازی همه ی تلاش خود را کرد..هر چه به پایان نزدیک تر میشد،غول نبردن فینال او را در خود محو میکرد..
انگار این تقدیر بی رحم فوتبال برای آرژانتین هیچ روی خوبی ندارد.
هیگواین که در سری آ میتاخت و گل میزد،برای دومین فینال متوالی تک به تک خراب میکند.
فشار بیش از پیش روی مسی..پنالتی دوم،برای مسی...فاجعه به دست مسی..
توپ به آسمان رفت و لئو به زمین خورد.
موقع اهدای جام؛همه ی نگاه ها نه به سمت جام و شیلی قهرمان،که به سمت اشک های مسی بود.
تلخ تلخ تلخ تلخ
ای کاش ما عاشق تو نمیشدیم؛ای کاش تو آن قدر فوق العاده نبودی؛ای کاش فوتبالی نبود تا این درد عمیق نباشد..اشک مسی،اشک فوتبال بود.
لئو زمین خورد..اشک ها و ضجه هایش پس از سه سال سر باز کرده اند.میگریست و مینالید. " فوتبال برای من تمام شده؛هیچ موفقیتی برای ما وجود ندارد.."
مگر یک مرد چندبار میتواند زمین بخورد؟
مگر یک مرد چقدر میتواند قربانی اشتباهات هم تیمی ها شود؟
مگر یک مرد چقدر میتواند فشار یک تیم را به دوش بکشد؟
سه تابستان متوالی گل زد و گل ساخت و ایستگاهی زد و تیم را به فینال برد
سه تابستان متوالی تا لمس جام هم رفت و جام از دستانش لیز خورد
سه تابستان متوالی از نزدیک ترین فاصله به جام هم گذشت،اما آن را بالای سر نبرد
سه تابستان متوالی روی سکوی دوم ایستاد
اما چیزی که میماند،نه آن گل هاست،نه آن شگفتی ها؛که قهرمان نشدن اوست.
دنیا آرژانتین و او را با اشک ها به یاد خواهد آورد.
همه فشار باخت های آرژانتین را روی دوش او قرار خواهند داد.
اما ما هواداران هرگز جادو های تو را فراموش نمیکنیم اعجوبه
هنوز میتوانی با جادوی نورانی پاهایت،دیو تاریک سرافکندگی و شکست را از بین ببری
هنوز میتوانی لئو؛ما به تو امید داریم
تو نباشی،این تاریکی همچنان اینجاست!
ما را تنها نگذار مسی!
