دلنوشته ی یک ارژانتینی

سال 2006 بود بازی با المان میزبان این دوره منم حدود هفت یا هشت سالم بود از کل فوتبال فقط ارژانتینو میشناختم فقط هاینزه فقط کامبیاسو میگفتم امسال قهرمان میشیم حتی روی هر پنالتی که گل میزدیم میرفتم تو حیاط خونمون ترقه میزدم ...ولی باختیم اره باختیم 2008 فینال کوپا مقابل برزیل هیچکی مثل ارژانتینی ها دوست نداره برزیل رو ببره ولی خوب تو فینال باختیم نیمه شب...بازی مقدماتی جام جهانی 2010 ارژانتین در یک قدمی سقوط بود ولی دقایق اخر گل زدیم دقیقا یادمه که تا صبح از شادی خوابم نبرد جام جهانی 2010 ارژانتین پرستاره ترین تیم جام بود ولی از المان باختیم اه خدایا جام جهانی 2014 وقتی به فینال رسیدیم اونم با شکست هلند امید زیادی به این تیم داشتم گفتم اینبار دیگه قهرمان میشیم اینبار دیگه میشیم ولی نشد که بشیم کوپای 2015 همه بعنوان یه جبران بهش نگاه میکردن وقتی رسیدیم به فینال همه به اطمینان میگفتم قهرمانیم ولی بازم نشد که بشیم کوپای 2016 دوباره رسیدیم به فینال ولی بازم نشد که بشیم واقعا سخته این حرفای دلم بودن من اینقدر تو فینال شکست تیمهامو دیدم که یجورایی عادت کردم در اخر بگم امیدوارم مسی برگرده چون مشکل تیم مسی یا هیگی یا اگویرو نیست مشکل خیلی کلی تر هست از خداحافظی ماسکرانو خیلی ناراحتم بهترین بازیکن هر سه جام قبلیمون همینه امیدوارم هم تاتا بره اخه بیلیا رو کل جام بازی ندادی اومدی تو فینال بهش بازی دادی که چی بشه؟ دیماریا رو میبری بیروون اونم وقتی که ما به کناره هاممون احتیاج داریم در نبود روخو که چی ؟بگذریم ..... امیدوارم سال 2018 موفق بشیم