طرفداری - مثل شب اول دور گروهی، ایتالیا باز هم با نمایش شگفت انگیز روز گذشته اش توانست تعداد قابل توجهی به هواداران فوتبال بیفزاید. ایتالیا بهترین تیم برای معرفی فوتبال، علی الخصوص به کودکانی است که برای اولین بار می خواهند پای تلویزیون به تماشای یک رویداد ورزشی بنشینند. از همان دقیقه نخست که وارد تونل می شوند تا همان دقیقه آخر که به تونل باز می گردند، آن ها همه را عاشق خود می کنند. زمانی که از روح، قلب و احساسات در فوتبال صحبت می کنید، ایتالیا حجت را بر شما تمام می کند. آن ها همیشه همین گونه بوده اند و نکته اینجاست هر روز هم که می گذرد، بر خلاف اینکه احساسات در فوتبال کمرنگ می شود، اما در این تیم این پارامتر رو به فزونی است. هر روز و هر روز و هر روز، ایتالیا احساسی تر، عاشقانه تر و دل ربا تر فوتبال بازی می کند و در این یورو اتفاقا آن ها این کار را با دست خالی انجام می دهند. از همان آغاز که ایتالیایی ها به صف می ایستند و سرود می خوانند، کلاس آموزشی برای کودکان می تواند آغاز شود. 11 بازیکن در زمین و تعدادی دیگر روی نیمکت و کادر فنی، اتحاد، همدلی و یک «ملت بودن» را معنا می کنند. از جی جی بوفون گرفته با آن همه سابقه و رزومه روشن تا متوسط ها و معمولی هایی همچون پارولو و جاکرینی، همه حین پخش سرود یکی می شوند و طوری سرود را می خوانند که گویی انگار این آخرین باری است که سرود کشورشان را می شنوند. به نظر من فوتبال همین است. یعنی جایی که یکدلی و همدلی معنا شود. یعنی جایی که گروهی متعهد، با شور و شوق و اشتیاق به دنبال رسیدن به هدفی مشترک فارغ از هر گرونه اهداف غیر ورزشی هستند. فیفا هر روز خودش را می کشد تا با بزرگ ترین شرکت های تبلیغاتی، آگهی هایی بسازد و این حرف را در تلویزیون های مطرح دنیا تبلیغ کند. اما مادامی که ایتالیا هست، فیفا می تواند با خیال راحت به طور رایگان و واقعی، این تبلیغ را به جهانیان نشان دهد. تبلیغی که می گوید فوتبال را برای شور، شوق و اشتیاق و فارغ از هرگونه هدف دیگر در «لحظه» بازی کنید و از آن لذت ببرید.
ایتالیای ورژن 2016 ساخته آنتونیو کونته برای دومین شب توانست به هواداران فوتبال در سراسر کره خاکی اضافه کند. اما فارغ از این مسائل، این درخشش برای ایتالیایی ها خیلی ضروری بود. پس از یک سکته ناقص در 2014 و افت قابل توجه رقابت های سری A، فوتبال ایتالیا لازم بود که نشان دهد ممکن است ستاره ها دیگر به لیگ این کشور نیایند و نماینده هایش نیز به جز یووه فاصله زیادی تا سطح بین المللی داشته باشند، اما فوتبال ملی این کشور همانی است که انتظار می رود. فوتبال در ریشه ایتالیایی ها جریان دارد و این مسئله به ستاره و چمپیونز لیگ و این مسائل ارتباطی ندارد. جی جی بوفون به عنوان رهبر درون زمین و آنتونیو کونته به عنوان رهبر خارج از زمین، نقشی غیر قابل انکار در موفقیت ایتالیا ایفا می کنند. 2 فردی که به تنهایی می توانند هزاران نفر را عاشق فوتبال کنند. فارغ از اینکه ایتالیا مقابل آلمان چه نتیجه ای بگیرد، کونته و تیمش بار دیگر توانستند قلب ها را فتح کنند. تیمی که پیش از شروع رقابت ها بسیاری نسخه نابودی اش را پیچیده بودند، امروز در گروه مرگ سرگروه شده، مدافع عنوان قهرمانی را حذف کرده و با انبوهی از دلربایی ها به یک چهارم نهایی رسیده است. خاصیت ایتالیایی بودن همین است، آن ها به طرفداران فوتبال اضافه می کنند...