سکانس اول:
10 سال قبل، نیمه نهایی جام جهانی 2006 آلمان. آلمان مقابل ایتالیایی بود که با توجه به حوادث کالچوپولی و حواشی آن، کمتر کسی فکر می کرد تا این مرحله صعود کند. ورزشگاهی که هنوز وست فالن نام داشت. ایتالیایی ها با تیمی رویایی (بوفون، نستا، کاناوارو، زامبروتا، گروسو، پیرلو، گتوزو، کامورانزی، توتی، الکس دل پیرو، تونی و ... و سرمربی باهوشی به نام لیپی) در یک بازی خاطره انگیز برای هوادارانش، آلمانِ میزبان رو دو بر صفر برد و به فینال رفت و در نهایت هم قهرمان جهان شد. شاید ماندگارترین قاب هایی که از بازی در ذهن هر بیننده ای ثبت شده، خوشحالی مارکو تاردلی وار گروسو و ضربه ی نهایی الکس دل پیه رو و انفجار خوشحالی ايتاليايي ها پس از گل دوم بود.
سکانس دوم:
4 سال قبل، نیمه نهایی یورو 2012، آلمانِ همیشه مدعی مقابل ایتالیای پراندلی بود که باز هم کمتر کسی فکر می کرد که تا آن مرحله صعود کند. همه چشم انتظار فینال اسپانیا و آلمانِ از پیش برنده بودند. اما همه ی اتفاقات برای آتزوری ها، درست مانند آن شب گرم جولاي 6 سال پیش، خوب پیش رفت. آلمان مقابل ایتالیا. سوپرماریویی که گویی تنها رسالتِ دورانِ فوتبالیِ خود را در چند دقیقه ی ابتداییِ بازی انجام داد. صعود ایتالیایی ها به فینال.
سکانس سوم:
2016، یک چهارم نهایی یورو 2016، ایتالیای دن آنتونیو که جماعتِ زیادی را عاشقِ خود کرده، باید روبروی آلمانِ بازهم مدعی قرار بگیرد. ایتالیایی که در غیاب وراتی، مارکیزیو، مونتولیوو و پیرلو و در حضور اعجوبه ای به نام تیاگو موتا (خبر خوشحال کننده، محرومیت وی در این بازی ست) توانسته تا این مرحله، دوستدارانش را به فتح و لمس جام بر دستانِ "حضرتش" امیدوار کند. به امید تکمیل این سه گانه ی عاشقانه ی فوتبالی و رفتن به تالار خاطره های هر دوستدار آتزوری.
