وقتی داور سوت پایان نیمه اول را نواخت، احتمالا کونته در رختکن منتظر شاگردانش بود تا مثل همیشه با حرف هایش معجزه کند. از همان حرف هایی که آندره پیرلو در کتابش نوشته: " وقتی کونته صحبت می کند، کلماتش به شما حمله میکنند. درهای ذهن را به شدت خرد میکنند و وارد می شوندو در اعماق وجودتان آرام می گیرند."
حرف هایی از جنس سخنانش قبل از بازی اسپانیا زمانیکه به شاگردانش گفت: آنقدر بدوید تا خون بالا بیاورید!
این بار هم حرف ها کار خودشان را کردند. ایتالیا مثل همیشه دیواری محکم مقابل حملات ژرمن ها داشت. شاید اجزای سازنده این دیوار به تنهایی مستحکم نبودند اما وقتی به دست معمار باهوشی چون کونته روی هم چیده شدند، حتی از دیوار چین هم محکم تر می نمودند...
ژرمن ها اما با ستاره های بی شمارشان توانستند برای مدتی این دیوار را بشکنند ولی ایتالیای مثل همیشه غیور، نتیجه را مساوی کرد.
وقتی بازی به پنالتی کشیده می شود شما هرگز نمی توانید نتیجه را پیش بینی کنید مگر زمانیکه یک پای پنالتی ها ایتالیا باشد...
آنها همیشه در پنالتی بدشانس بوده اند و شاید فینال جام جهانی 2006 اولین و آخرین باری بود که خوش شانسی به آنها رو کرد.
آندره پیرلو در کتابش درباره ضربات پنالتی می نویسد:" این تجربه ایست که آرزوی آن را برای هیچکس ندارم. فاصله به سختی 50 متر می شود ولی واقعا سفر وحشتناکی است، درست از میان قلب تمام ترسهایتان. درست مانند مرد مرده ای که آخرین مایل سبز خود را با قدمهایی که به زمین کشیده می شوند طی میکند."
استرس و فشار ضربات پنالتی آنقدر زیاد است که حتی بزرگانی مثل روبرتو باجو، لیونل مسی، کریستیانو رونالدو و.. بارها پنالتی خراب کرده اند. پس چه انتظاری میتوان از بازیکنان بی تجربه ایتالیای 2016 داشت؟ آن هم در مقابل قهرمان جهان و تیمی که پر از ستاره هایی مثل: شواین اشتایگر، مانوئل نویر، مسوت اوزیل، توماس مولر، تونی کروس و ... است! به قول کونته: "باخت در ضربات پنالتی شرم آور نیست!" و به راستی باید به این ایتالیا افتخار کرد.
به هر حال ایتالیا حذف شد و چه آبرومندانه هم حذف شد. به زانو درآوردن قهرمان جهان با تیمی کم ستاره کار هرکسی نیست. شما اگر بتوانید با بازیکنان خوب نقشه ای طرح کنید و تیم حریف را ببرید، مربی خوبی هستید. اما اگر بدون بازیکنان خوب توانستید نقشه ای طراحی کنید و تا یک چهارم نهایی یورو بالا بیایید، آنوقت شما "دون آنتونیو کونته" هستید.
