خیلی زیاد این جمله رو توی سایت طرفداری دیدم و خوندم و مرتب هم تکرار میشه:(من از بچگی از فلان تیم بدم میومده و متنفر بودم و آرزوی باختش رو دارم).... اصولا" کینه و نفرت در هر حالتی یک افیون محسوب میشه. حالا نسبت به هر چیز و یا کسی. البته به اون دسته از دوستان که چنین نگرشی در مورد تیم باشگاهی و ملی خاصی دارن انتقادی ندارم فقط میگم من عاشق تیم بایرن و آلمان هستم. جزو وجودم شده ولی این عشق حد و مرزی داره مثل عشق به یک دوست و یا نامزد و یا فرزند یا هر چیز دیگری. من موظفم اون حد و مرز رو رعایت کنم و به افرادی که نگرش من رو قبول ندارن احترام بذارم و توهین نکنم. سالهاست که بایرن در سطح باشگاهی و آلمان در سطح ملی چند رقیب مستقیم و دائمی دارن که همیشه برای من قابل احترام و حتی دوست داشتنی بودن در صورتی که میتونستم بذر نفرت از اونها رو در وجودم از جوانی پرورش بدم و هر روزم نفرتم بیشتر بشه ولی من دقیقا" برعکس کار کردم. خیلی از دوستان خودم که هوادار آلمان هستن میگن تو چطور میگی جیانی ریورا برترین هافبک دفاعئ و هجومی دنیاست در صورتی که آلمان بهترینها رو داره. چطوری میگی کرایف بهترین بازیکن دنیاست در صورتی که افتخاراتش و بزرگیش از بکن باوئر پایینتره و خیلی چیزهای دیگه.... منم جوابم یک جمله هست : (جهان بینی شخصی و عدم تعصبات مرسوم). نه در مورد فوتبال بلکه هر چیزی که در دنیا وجود داره.
