عمر مومانی تصویری دقیق را به مناسبت پنجاه و خورده‌ای ساله شدنِ جانلوکا ویالی ثبت کرده است. به تصویر نگاه کنید... هر سه یک نفر هستند و نیستند. ویالی یک نخ تسبیح بود که این سه فیگور را به هم دوخته بود. رنگش شاید عوض میشد اما «دورنگ» نمیشد. رنگ‌های رنگین کمان یکسان نیستند اما همین سیر کردن از رنگی به رنگِ دیگر است که رنگین‌کمان را زیبا می‌سازد. هواداران سامپدوریا با اینکه او را به گران‌ترین خرید زمان از دست دادند دوستش دارند. یوونتوسی‌ها با افتخار بازوبند کاپیتانی پرافتخارترین سال‌هایشان را به بازویش دوختند. آبی‌های لندن هم زمانی که گل می‌زد دوستش داشتند هم زمانی که گلزنی را به زمین می‌فرستاد. چرا؟ چطور میشود در هر تیمی بازی کنی برایت احترام قائل باشند و دوستت بدارند؟ دلیلش را خود ویالی به ما گفت؛ هم در اعمالش و هم در جملاتش: فوتبال برای ویالی یک عشق‌بازی است که باید با صبر و حوصله و ظرافت صورت پذیرد. فوتبالِ ویالی یک عشق بازی بود که با صبر و حوصله و ظرافت صورت می‌پذیرفت. تولدت مبارک! رنگین کمانی که حرف و عملت یکی بود.