وقتی كه رخ تنها ميشه و ديگه هيچ مهره اى نيست كه كمكش كنه وقتی همه اميدش براى پيروزى رو از دست داده و خسته شده،خودش رو نابود می كنه تا بازى مساوى بشه. تو شطرنج به اين وضعيت ميگن رخ فداكار، يك اسم ديگه اى هم داره كه من اون اسم رو بيشتر دوست دارم رخ ديوانه... پ . ن : شاید این اولین و آخرین پستم باشه که درباره ی یه فیلم ایرانی میزارم.کلا سینمای ایران رو اصلا دنبال نمیکنم و خوشم نمیاد.به جز اندک مواردی.این فیلمم به صورت اتفاقی دیدم و خوشم هم اومد.به نظرم تو اوضاع بدرد نخور سینمای ایران رخ دیوانه جزو کارای خلاق و خوب بود.هرچند هنوزم خیلی میشه خرده گرفت ازش.امروزم این جمله رو تو پروف یکی از دوستان دیدم یادش افتادم گذاشتمش اینجا.با اجازه ش :)