امیدی به خاطر این ناامیدی ام

یک چیزی که وافعا من را ناراحت میکنه این هست که یک ایرانی (با ادای روشن فکری) هویت و کشور خودش را کوچک بدونه و اینکه فرهنگ و مردم خودش را کوچک بداند برایش یک عادت شده.واقعا به حال چنین تفکری باید گریه کرد. ..................................واقعا که ما خود باخته ایم.................................... امیدوارم مایه ی شرمندگی اجدادمان نباشیم امیدوارم که فقط امیدوارم نباشم http://www.iranboom.ir/iranshahr/iran-pajohi/2549-partov-farhang-iran-dar-tamadon-jahan.html