پرتغال با اون همه بازیکن درجه چندم(به نسبت بقیه تیم ها) که يا مسن بودن و یا خیلی جوون اومد تو جامی که هیچ کس کوچکترين شانسی براش قائل نبود. لهستان مساوي کننده با آلمان رو برد. کرواسی که ديگه نياز به تعريف نداره. ولز برنده تيم فوق العاده بلژیک و رنک دوم فيفا رو 2تا زد در يه بازی عالی. تو فينال فرانسه پر از ستاره و ميزبان رو رد و بعد از عمری به حقش رسيد. اما يه نکته آرژانتین کی رو برد اومد فينال ج ج? ايران! بوسنی! نيجريه!سوئیس! و هلند نه چندان آماده رو همشون رو با يک گل اختلاف برد و اومد فينال به يه تيم خوب خورد و باخت اونم با چه تيم کاملی. حالا خدایی بازی های کی سختتر بودن? اون ور جدول تيم های درجه يک و عالی همديگه رو جر دادن اينور هم ارزانتين ایران و بوسنی رو برد. تو کوپا آرژانتین چيکار کرد? تا وقتی که پاناما و بوليوي بيچاره رو پاره ميکرد همه ميگفتن به به اما خورد به تيم خوب حذف شد. حالا باز هم بازی های کی سختتر بودن? به لحاظ رنکينگ فيفا و به لحاظ کیفیت بازی تيم های مقابل آرژانتین در ج ج و کوپا،در مقابل تيم های خیلی بزرگتری که در مقابل پرتغال در يورو بودن جکي بيش نبودن. پرتغال به حقش رسيد. حقی که بارها ازش گرفتن.حقی که از ازبيو،روی کاستا،فيگو و ديگر بزرگان گرفتن اما اینبار اونا نبودن که انتقام بگيرن. انتقامشون رو تيمي گرفت که در بهترین حالت جز چهار تيم حساب ميشد. بازیکن هایی تاريخ پرتغال رو نوشتن که به جز دوتاشون همه بازيکناي ليگ درجه چندم ترکيه بودن نه آقای گل ایتالیا رو داشتن نه ستاره منچستر سیتی.نه بازيسازي ديماريا و ...اونا فقط تو انتقام نسل تلاييشون رو گرفتن. التماس تفکر.