طرفداری- قهرمان تنیس ویمبلدون در سال 1992، آندره آغاسی، تنیسباز آمریکایی ارمنی تبار، از شرایط خود در دوران حرفهای میگوید.
به گزارش TWU، آغاز در ابتدای صحبتهای خود با اشاره به پدرش، گفت:
پدر من برای تیم ملی ایران بوکس بازی میکرد، سپس او به ایالات متحده آمد، زمانی که تنها 18 سال داشت. او حتی یک کلمه انگلیسی هم نمیدانست، اما خود را مجبور کرد که تحصیل کند و چهار فرزند خود را بزرگ کرد. او کاری کرد که من به او، احترامی فراوان بگذارم؛ او مرا به 13 آکادمی تنیس در فلوریدا فرستاد. در آنجا، مربی بزرگسالی حضور نداشت و فقط چند نوجوان به یکدیگر تنیس یاد میدادند.
آغاسی در ادامه، از سال 1997، سالی که برای او چه در عرصه حرفهای و چه در زندگی شخصی، سال خوبی نبود، گفت.
در آن زمان، من رنک 140 را در دنیا داشتم. پیش از آن نفر اول بودم. در آن سال، پس از آنکه با فرصت فدارسیون جهانی به رقابتها وارد شدم، در همان دور اول، حذف شدم. هنوز میتوانستم باعث فروش رفتن صندلیها بشوم، اما حتی ضربه زدن به توپ را از یاد برده بودم. پس از شکست در آلمان، در اتاق هلتم بودم و داشتم از پنجره ترافیک بیرون را تماشا میکردم، به خودم گفتم که از تنیس متنفرم. هیچگاه در زندگی به آن اندازه از تنیس بدم نیامده بود، همینطور از خودم. با خودم فکر کردم که چند نفر از مردمانی که در حال حاضر در حال نگاه کردن به آنها هستم، مسیر زندگی خود را انتخاب کردهاند؟ آیا تفاوتی بین انتخاب زندگی خود و مالکیت بر زندگی خود وجود دارد؟