دوباره یکی از نتایج نحس قراردادهای دوران پهلوی رخ نمایانده است: خشکی 16 ساله دریاچه هامون در سیستان و بلوچستان، یعنی بزرگترین دریاچه آب شیرین کشور و مختل شدن معیشت مردم و در نتیجه مهاجرت‌های گسترده که خالی از سکنه شدن یکی از مهمترین مناطق مرزی کشور را در پی داشته است. و این یعنی بازی با امنیت ملی کشور. در زمان محمد رضا پهلوی پروتکلی مابین ایران و افغانستان منعقد گردید که حق آبه رود هیرمند را در هر ثانیه 26 متر مکعب و جمعا سالیانه 820 ملیون متر مکعب مشخص می‌کرد. این در حالی بود که تالاب بین‌المللی هامون سالانه حداقل 7 ملیارد متر مکعب آب برای زنده ماندن نیاز دارد. یعنی حدود هشت و نیم برابر میزانی که در پروتکل به ایران اختصاص داده شد. تالاب هامون به عنوان یک تالاب بین‌المللی اثر مستقیم بر اکو سیستم منطقه، آب و هوا و معیشت مردم دارد. خشک شدن آن نه تنها ما را از نعمت بزرگترین دریاچه آب شیرین کشور و منطقه محروم می کند بلکه طوفان‌های 120 روزه که از بستر دریاچه می‌گذرند را به طوفان های شن تبدیل می‌کند.