آیت الله مجتهدی تهرانی (رحمت الله علیه): مرحوم شیخ صدوق رضوان الله تعالی علیه و دیگر بزرگان آورده‌اند : یکی از راویان حدیث و از اصحاب و از دوستان امام جعفر صادق علیه‌السلام به نام ابوبصیر لیث مرادی حکایت کند: پس از آن که امام جعفر صادق علیه‌السلام به شهادت رسید، روزی جهت اظهار هم دردی و عرض تسلیت به اهل منزل حضرت، رهسپار منزل آن امام مظلوم علیه السلام گردیدم. همین که وارد منزل حضرت شدم، همسر ایشان را گریان دیدم؛ و من نیز در غم و مصیبت از دست دادن آن امام همام بسیار گریستم و چون لحظاتی به این منوال گذشت، افراد آرامش خود را باز یافتند. آن گاه همسر آن حضرت به من خطاب کرد و اظهار داشت: ای ابوبصیر، چنانچه در آخرین لحظات عمر امام جعفر صادق علیه‌السلام در جمع ما و دیگر اعضای خانواده می بودی، از کلامی بسیار مهم استفاده می بردی. ابوبصیر گوید: از آن بانوی کریمه توضیح خواستم؟ پاسخ داد: در آن هنگام که ضعف شدیدی بر امام صادق علیه‌السلام وارد شده بود فرمود: تمام اعضای خانواده و آشنایان و نزدیکان را بگویید که در کنار من حاضر و جمع شوند. وقتی تمام افراد حضور یافتند، حضرت به یکایک آن ها نگاهی عمیق انداخت و سپس خطاب به جمع حاضر فرمود: کسانی که نسبت به نماز بی اعتنا باشند، شفاعت ما اهل بیت عصمت و طهارت علیه‌السلام شامل حالش نمی گردد.» قابل دقت است که حضرت نفرمود : شفاعت ما شامل افراد بی نماز نمی شود؛ بلکه فرمود ؛شفاعت ما شامل حال افراد بی اعتنا به نماز نمی شود. ثواب الاعمال: ص۲۰۵، بحارالأنوار: ج۴۷،ص۲،ح۵. @mojtahedi_tehrani