شعری از پژمان بختیاری.

بنده را «آزاد» اگر نامد کسی،آزاد نیست بلبل،ار در باغ گل محبوس گردد،شاد نیست آن که از گلزار آزادی،به بویی خوش خوشدل است جای اگر در چشم آزادی کند،آزاد نیست مملکت را جان من،آزاد کن،آباد نه زانکه آبادش کند آزادی،ار آباد نیست آن که خون،در راه آزادی نریزد،نیست مرد وانکه سر،در پای آزادان نبازد،راد نیست زینهار،از رهزنان توده،راه خود مپرس کجروان،را،جز طریق کج،رهی در یاد نیست می نشانندت سبک،در زیر زنجیری گران گر تو را بیمی به دل،زین حزب کج بنیاد نیست ار تو خود گردن نهی،زنجیر استبداد را جرم آن بر توست،بر زنجیر استبداد نیست بنده گردد ملت،ار میدان آزادی نیافت قسمت خسرو شود شیرین،اگر فرهاد نیست