تو منجی تنهایی من شدی وقتی هوادار آرسنال شدیم سن و سالی نداشتیم،اوضاع با حالا فرق می کرد،هرجا می نشستیم با افتخار می گفتیم هواخواه ونگر و فرزندانش هستیم!مگر کسی بود که تیممان را دوست نداشته باشد؟!مگر کسی بود آنری ـو برگکمپ را نستاید؟به خود می بالیدیم و فخرها می فروختیم گویی مالک کل هستی بودیم،نام تیممان را با افتخار بر زبان می آوردیم و شاد بودیم از کامی که دنیا به حالمان می داد اما.. فروریختیم،در واقع خود را کوبیدیم که از نو بسازیم،حال خیلی از ما دیگر کودکی فخر فروش نیستیم محاسن سفید کردیم در راه تیممان،گم شدیم از دنیای دورمان،آرسنال شد پاره ای از تنمان.. راستش دیگر نمی بینی ما را که فخر تیممان را بفروشیم،شاید کمتر ببینید مارا که از لاک خود بیرون بیاییم و در جمع های خودمانی دم از عشق به آرسنال بزنیم،تصمیم گرفتیم فوتبال را جور دیگری ببینیم ما آرسنال را آرمان شهر خود قرار دادیم و زندگی خود را بر اساس آن ساختیم،با ذره ذره ی وجودمان پایه های باشگاه را از نو ساختیم،راحتتر بگویم ما بنجامین باتن دنیای فوتبالیم ما پیرمردی 130 ساله بودیم که خودخواسته به یک نوزاد تبدیل شدیم،برخاستیم به همان هیبت تمام یکصد سی سالمان،برخاستیم و شروع کردیم حال دیگر برایمان مهم نیست اطرافمان چه می گذرد کدام تیم رکوردها را جابه جا می کند یا چه کسی توپ طلا را می برد ما سرزمین فوتبالمان را حول "آرسنال" بنا نهادیم؛خودمان را با خودمان مقایسه کردیم،کیف کردیم که کودکمان راه رفتن را دوباره آموخته است،کیف کردیم که دوباره می تواند شروع به برنده شدن کند،به وجد آمدیم خنده های کودکمان را دیدیم،گریه هایش را مرهم نهادیم دیگر همچون زمانی که کهن سال بود از گریه هایش افسرده و غمگین نشدیم،با زمین خوردنش خندیدیم،نگرانش بودیم ولی می دانستیم زمین خوردن هایش است که دویدن را به او می آموزد.. حال سالها از آن روزهای کودکی گذشته است،ظاهرمان تغییر کرده اما جنس عشقمان به آرسنال نه،برای یک بار هم که شده بعد از سالها می خواهیم با افتخار به وسعت یک ایران آرسنال را یک صدا فریاد بزنیم،می خواهیم لباس های "قرمز با آستینهای سفیدمان" را بر تن کنیم و با افتخار و سری بالا از عشقمان به آرسنال بگوییم.. یادمان باشد ونگر همیشه می گفت: "به آنچه که هستیم افتخار کنید"