زین الدین زیدان نامی است که از نیمه دوم دهه 90 میلادی بر تارک فوتبال جهان درخشید و با بازیهای زیبا و تاثیرگذارش فوتبال دوستان را سیراب کرد. در آن سالها خاطرم هست که فوتبال بیش از پیش به سمت تاکتیکی شدن محض پیش میرفت و ظهور بازیکنانی مانند زیدان و در کنار زیدان بازیکنانی مانند پاول ندود و داوور سوکر و گابریل باتیستوتا و ریوالدو زیباییهای ورزش فوتبال را حفظ کرد. بازیهای زیدان اما خاص بود. در فینال جام جهانی 1998 بزرگی نام برزیل این تصور را برای من ایجاد کرده بود که فرانسه شانسی در این بازی نخواهد داشت. اما زیدان در همان نیمه اول کار را تمام کرد. دو ضربه کرنر و ضربات سر دیدنی زیدان فرانسه را 2 بر صفر پیش انداخت و در پایان نیمه دوم و با گلی که امانوئل پتی در دقایق پایانی بازی به ثمر رساند فرانسه 3 بر صفر پیروز میدان شد و جام قهرمانی را برای اولین بار بالای سر برد. نقش زیدان در قهرمانی یورو 2000 نیز به همین شکل ادامه داشت. حتی 6 سال پس از آن و در جام جهانی 2006 بازیهای زیبای زیدان بکن باوئر را واداشت تا از زیدان بخواهد که از فوتبال خداحافظی نکند اما او تصمیم خود را گرفته بود و دیگر در میدان سبز فوتبال هنرنمایی نکرد.
اما بنده شخصا به عنوان یک بارسا فن فقط و فقط خواستار پیروزیهای متوالی و کسب 3گانه توسط بارسا هستم و هر نتیجه دیگری مطلوبیت کمتری خواهد داشت. در این راه چاره ای جز تحمیل شکست بر زیدان و رئال وجود ندارد. اما صادقانه حاضر نیستم اگر زیدان شکست خورد سقوط کند. ای کاش رئال شکست بخورد و در الکلاسیکو در مقابل بارسا موفق نباشد اما تعداد شکستها آنقدر نباشد که زیدان دیگر نتواند به عنوان مربی در میادین حاضر شود. زیدان تازه در اول راه است و چهره مصمم و در عین حال دوست داشتنی او باید کماکان در صفحات تلویزیونی مشاهده شود. اگر زیدان موفق شود که از رئال مادرید تیمی قدرتمند بسازد رقابت دو غول فوتبال اسپانیا بیش از پیش تماشایی خواهد شد. در این رقابت البته بارسا رقیبی پیش باخته نیست و خواهد توانست دردسرهای زیادی برای سایر تیمهای اسپانیا و اروپا ایجاد کند. باید صبر کرد و دید که فصل جذاب فوتبال در سال جاری با چه اتفاقاتی همراه می شود.
