یادمان هست درحالی که سرخیو باید تاوان محرومیت آربلوا ایی که هیچگاه فکر نمیکردیم روزی نبودنش انقدر مشکل ساز شود , پس میداد زوج پر اشتباه ان روزهای رئال مادرید - واران و په په- و خنثی سازی قلب تپنده رئال مادرید : ژابی الونسو , توسط یورگن کلوپ و صد البته غافلگیری دقایقی نه چندان طولانی چگونه بازی 1-1 مساوی را تبدیل به باخت افتضاح 4-1 کرد , انگشت های روبرت لواندوفسکی تنها یادگارمان از ان شب نفرین شده ای شد که قرار بود مرهمی باشد برای یکسال ناکام با مورینیو , حیف.
یک هفته تا بازی برگشت تمام مادرید باور داشتند که در برنابئو جایی که بزرگان فوتبال دنیا در قالب تیم سفید پایتخت , تاریخ سازی های زیادی انجام داده اند توان پیروزی 3-0 مقابل زنبور ها وجود دارد.. ولی انگار هرگز قسمت نبود , تک به تک هایی که در ابتدای بازی هیگواین و مسوت اوزیل محبوب خراب کردند مُهری بود بر تسریع جدایی شان در پایان فصل و برای شکست خوردن پروژه دسیما با مورینیو , اما در دقایق پایانی و گلزنی بنزما دوباره امید به برنابئو برگشت وقتی وایدنفلر توپ را بغل کرده بود و اجازه شروع زودهنگام را نمیداد هواداران مصمم تر از قبل به تماشای دقایق باقی مانده نشستند , و این سرخیو راموس فرشته همیشگی رئال مادرید بود که گل دوم را وارد دروازه دورتموند کرد فریادش بعد از گل احتمالا تا روزی که از دنیا میروم در ذهنم باقی خواهد ماند . او گلی زد که ستاره های خط حمله رئال مادرید از زدنش عاجز بودند تنها یک گل تا کامل شدن کامبک رویایی که یک هفته منتظرش بودیم مانده بود , اما نشد که نشد.
سوت پایان بازی که نواخته شد سرخیو روی زمین زانو زد و اشک ریخت سن ایکر از روی نیکمت امد و بلندش کرد چقدر صحنه های تلخ و شیرینی بود..
بعد از باز ی ایکر عنوان کرد که وقتی راموس را بغل کرده بودم شنیدم که او گفت : سال گذشته به خاطر پنالتی من به فینال نرفتیم به خودم قول داده بودم به خاطر این هواداران امسال تیم رو به فینال ببرم.
البته در سال بعد با زدن دو گل در الیانز ارنا به بایرن مونیخ توانست تیمش را به فینال چمپیونزلیگ برساند و به قولش وفا کند.
مرسی که هیچ وقت نا امیدمان نمیکنی...
لینک گل سرخیو راموس به دورتموند نیمه نهایی چمپیونزلیگ 2013 :
http://www.aparat.com/v/wtKmi/%DA%AF%D9%84_%D8%B1%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%B3_%D8%A8%D9%87_%D8%AF%D9%88%D8%B1%D8%AA%D9%85%D9%88%D9%86%D8%AF
