به بهانه ی تولد یکی از دو بازیکن محبوبم از زمان تماشای فوتبال.
پانزده سال پیش، پس از فروش زیدان که او را گرانترین بازیکن تاریخ در آن زمان بدل کرد، لوچیانو موجی با خرید ستاره های پارما و لاتزیو، نسل جدید یووه را پایه ریزی کرد. ندود به یووه آمد و شماره ی یازده را از آن خود کرد. او در تیم رویایی لیپی در کنار الکس، ترزگل، کامورانزی، زامبروتا، داویدز، بوفون، تورام، مونته رو و خیلی های دیگر بود. این تیم رویایی در سال 2003 به نیمه نهایی سی ال رسید و باید با رئال پر از ستاره رو به رو می شد. بازیِ برگشت. ورزشگاه دل آلپی. رئالی که بازی رفت را دو بر یک برده بود. شاید ماندگار ترین تصاویر آن بازی خاطره انگیز برای هر هوادار یوونتوس، مهار پنالتی فیگو توسط بوفون و دومین آن، لحظاتی بعد، همین عکس بالاست. یکی از حسرت های من در کل دوران تماشای فوتبال. محرومیت ندود از فینال سی ال الدترافورد، آن هم در بهترین فصل فوتبالی خود که در نهایت مرد سال اروپا شد. نبود او شاید یکی از دلایل کسل کننده ترین فینال سی ال ام باشد. شاید اگر ندود بود، اتفاقات جور دیگری بود. شاید هم نه. شاید نام او را باید در کنار بالاک به عنوان بدشانس ترین های فوتبال قرار داد.
تولدت مبارک آقای محبوب.
