ساموئل ماردسن معمولا این مثلثِ طلاییِ لیونل مسی، لوئیس سوارز و نیمار است که بازی‌ها را برایِ بارسا می‌برند و کار را برای پیدا کردنِ واژگانی جدید برایِ توصیفِ نبوغشان را سخت می‌کند. اما این بار ترکیبِ آردا توران و ایوان راکیتیچ بود که تک‌ گل بارسا مقابل اتلتیک بیلبائو را ساخت. این بازی با سرتیترِ دیگری، سرتیتری که البته احتمالا خود انریکه اهمیت زیادی بهش نمی‌دهد همراه بود: صدمین بردِ او با بارسا. انریکه از تابستانِ 2014 که بارسا را تحویل گرفت در مجموعِ 126 بازی صد پیروزی، 13 مساوی و 13 شکست به دست آورده است. برایِ اینکه به ارزشِ این آمار پی ببریم باید آن را با آمار دیگران مقایسه کنیم. برایِ مثال پپ گواردیولا بعد از 132 بازی با بایرن مونیخ و 139 بازی با بارسا به مرزِ صد پیروزی رسید. ژوزه مورینیو هم با رئال مادرید بعد از 133 بازی به صدمین پیروزی‌اش رسید، و آنتونیو کونته بعد از 149 بازی با یوونتوس به این مرز رسید. این‌ها البته برایِ خود انریکه خیلی مهم نیست: «رکوردها فقط یک سری عدد هستن. باید ببینیم این اعداد به ما کمک میکنن که قهرمان بشیم یا نه.» این واکنشِ انریکه به رکوردِ 39 بازیِ بدونِ باختش در فصلِ پیش بود. اما راهِ انریکه در کاتالونیا همیشه هموار نبوده است. ژانویه‌یِ 2015 و بعد از شکست مقابلِ رئال سوسیداد در آنوئتا و اختلاف نظرش با مسی، خطرِ اخراج به شدت او را تهدید می‌کرد. انریکه جواب این تهدید را با بردن 8 جام از 10 جام ممکن تا امروز داد. تنها جام‌هایی که انریکه از دست داده، چمپیونز لیگ و سوپر کامِ اسپانیا در فصلِ پیش بود. پس می‌بینیم که این اعداد به قهرمان شدن تیمِ انریکه کمک کرده و با این حال انگار هنوز تحسینی که لایقش است را دریافت نکرده است. بعضی‌ها احساس می‌کنند شغلِ انریکه خیلی ساده است، افرادی که البته فراموش کرده‌اند جراردو مارتینو یک سال قبل از انریکه تنها موفق به کسب سوپر جام شد. این حس با حرف‌هایِ رک و بدونِ سیاستِ انریکه که کارِ او فقط به زمین فرستادنِ مسی و سوارز و نیمار به زمین و اجی مجی گفتن است تشدید هم شده و جوری ساده جلوه‌اش داده که هر مربی‌ای، مثلا خوانده راموس یا فران اسکریبا هم از پسش بر می‌آیند. هنوز بخشی از مطبوعات و رسانه‌ها هم هستند که انریکه را کاراکتری جذاب برایِ مصاحبه نمی‌بینند، کاراکتری که اگر از سوالی که ازش شده ناراحت شود سریع و مستقیم واکنش نشان می‌دهد. اما آیا این دلیل برایِ نادیده گرفتنِ موفقیت‌هایش می‌شود؟ با این حال هر چه زمان بیشتر پیش می‌رود، نادیده گرفتنِ انریکه سخت‌تر می‌شود. پس بیایید این ایده‌یِ ساده‌لوحانه که او ساده‌ترین شغلِ مربیگری در دنیایِ فوتبال را دارد کنار بگذاریم و ببینیم انریکه از زمانِ پیوستنش به بارسا چه کرده است. اولین کارِ انریکه آماده کردنِ تیمش برایِ دوران پسا-ویکتور والدس بود، دروازه‌بانی با سبکِ بازیِ خاص که مناسب‌ترین برایِ بارسا بود. انریکه این کار را با کمکِ آندونی زوبیزارتا بدونِ نقص انجام داد و دورانِ گذار درونِ دروازه‌یِ بلاگرانا اصلا احساس نشد. سخت‌تر از پیدا کردنِ جانشینی برایِ والدس عادت کردن به زندگیِ بدونِ ژاوی بود، کاری که غیرِ ممکت به نظر می‌رسید. انریکه با خریدِ چند هافبکِ مستعد (که البته هیچکس به شکل مستقیم نمی‌تواند جایِ ژاوی را پر کند) و انتقال تاکید و تمرکزِ بازیِ تیمش از سه هافبکِ میانی به سه مهاجم این مسئله را هم حل کرد. با پایانِ این تابستان و آمدنِ پاکو آلکاسر، انریکه شش بازیکنِ جدید برایِ بارسا خریده است، بازیکنانی جوان و مستعد که امیدوارند در آینده جایی در ترکیبِ اصلیِ این تیم پیدا کنند. بارسایِ انریکه در این دو سال ضمن حفظِ آرمان‌ها و ایده‌هایِ یوهان کرویف، در سبکِ بازیش پیشرفت کرده و به سبکی مستقیم‌تر با اتکایِ بیشتر رویِ ضدحملات رسیده است. و مهمتر از همه در دورانی که می‌توانست حکمِ صرفا دورانِ گذار را داشته باشد، بارسا به بردن ادامه داده است. برایِ تمامِ این موفقیت‌ها و صد پیروزی، انریکه لایق ستایشی بیش از این است. قراردادِ او در پایانِ این فصل تمام می‌شود و هنوز مشخص نیست آن را تمدید کند. حتی اگر تصمیم به تمدید بگیرد بعید است بیش از یک سال باشد. مشخص نیست انریکه برایِ یک صد پیروزیِ دیگر در نوکمپ باقی بماند یا نه. شاید ارزشِ او بعد از رفتنش مشخص شود.