تيمي متحد..... هميشه در طول تاريخ فوتبال ايران،تيم خود را با تك ستاره هايمان معرفي مي كرديم،بازيكنان بزرگي مثل علي پروين،ناصر حجازي ،محمدپنجعلي و... در دهه هاي يه كم دورتر،تا احمدرضا عابدزاده،علي دايي و مهدوي كيا و بقيه در همين سالهاي نه چندان دور.تيمي كه بعضا بخاطر همين تيم نبودنش و حول محور چند بازيكن چرخيدن برايش دردسرها درست شده بود وارزش بازيكنان در ظاهر از پيراهن تيم ملي شان بالاتر مينمود،نمونه اش در جام ملت هاي لبنان و يا جام جهاني 2006 آلمان،تيم ملي اسير باند بازي برخي از بازيكنان ضربه پذيرتر از هر موقع بود اما تيمي كه فردا شب در بازي با قطر به ميدان مي رود يك ويژگي بارز دارد و آن هم تيم بودن آن به معناي واقعي كلمه است،تيمي كه كي روش ساخته ديگر با وجود داشتن ستاره، بازيكن سالار نيست و صفا وصميميت در آن موج مي زند و اين همان روح اتحاد است كه ميتواند در شرايط سخت معجزه كند و حتي با وجود كمبود امكانات و منابع شگفتي آفرين باشد. يازده بازيكن يكدل در زمين كه پشت سرشان يك ملت ايستاده ست چون به آنها و مربي شان باور دارند.با همان نيرويي كه قبلا غير ممكن ها را ممكن ساختند. آزادي را براي حريفان جهنم ميكنيم ما صد هزار و يازده نفريم....