من شخصا طرفدار چلسی هستم اما جدا از بحث و جدل ها تیم هایی هستند که باید ان ها را ستود.چند وقت قبل هنگامی که یک هوادار غوتبال ایرانی به دنبال امار و ارقام محبوب ترین تیم های دنیا میگشت از دیدن نام منچسترکمی یکه میخورد.عده ای از رئالی ها که خود را محبوب ترین میدانستند با دیدن نام تیمشان در رتبه سوم امار را غلط خواندند.بارسایی ها ان را کامل ندانستند و عده ای بایرنی ها که نامشان را در 4 تیم نمیدیدند امار را زیر سوال بردند.طرفدار چلسی هم بهتر از چهارمی را انتظار نداشت و اعتراضی هم نبود.او میدانست که تیمش هنوز برای محبوب ترین بودن راه دارد.منچستر اول شد.با کمی تفکر میشد دلیلش را فهمید.منچستر خاص است.منچستر چیزی دارد که هر تیمی ان را ندارد.منچستر ترکیبی از خودسازی ارسنال و بارسا عظمت رئال قدرت بایرن مظلومیت چلسی و لیورپول و یکه تازی یوونتوس است.منچستر تیمی نیست که بازیکنانش بزرگش کنند.بلکه او است که بازیکنانش را بزرگ میکند.
سال پیش را بیاد بیاوریم.مرحله یک هشتم لیگ قهرمانان.رئال مادرید و منچستر یونایتد.در شهر مادرید.هواداران مادرید بازیکنان را مقایسه کردند و شانس تیمشان را چند برابر منچستر میدانستند.کارشناسانی که با ظرافت ترکیب دو تیم را یک به یک مقایسه میکردند و به راحتی میگفتند رئال شانسش بیشتر است.اما ان ها روح بزرگی که در منچستربود را فراموش کردند.ان ها قدرتی که پیراهن منچستر به بازیکن میدهد را فراموش کردند.
جسارت فیل جونز و تلاشش برای کنترل رونالدو و یا درخشش دخیای جون رو چه کسی از یاد میبرد؟منچستر حذف شد اما ارزش هایش را به همه ثابت کرد.
درخشش دخیا در ان فصل نشان از بزرگی منچستر داشت.او پیراهنی را میپوشید که روزی بر تن ادوین ون در سار بزرگ بود.او اوایل خوب نبود اما فرگوسن از او حمایت کرد و او در پایان ان فصل بالاتر از چک و هارت و رینا بهترین دروازه بان لیگ انگلیس شد.شاید اگر مورد بی مهری دل بوسکه قرار نمیگرفت این پیشرفت ادامه هم میافت.
اما شخصی که در تاریخ این باشگاه یک نقطه ی عطف است بی شک سر الکس فرگوسن است.مردی که هر منچستری به وجودش افتخار میکند.
وقتی نقل و انتقالات امسال را مرور میکنیم به خرید نیمار و بیل با مبالغ هنگفت برمیخوریم.بارسا و رئال میخواستند از الان به فکر ستاره های اینده تیمشان باشند.چون سال پیش نمیشد بارسای بدون مسی و رئال بدون رونالدو را تصور کرد.اما سر الکس گذاشت که همه منچستر بدون رونالدو بدون نیستلروی و بکام را ببینند.و منچستر هنوز هم فوق العاده بود.این چیزی بود که منچستر را متمایز کرد.منچستر بدون رونالدو هم منچستر است.منچستر بدون ون در سار هم منچستر است.
و در اخر رئیس رفت تا بگوید:
"منچستر بدون فرگی هم منچستر است"
