هر تیمی اسطوره های خود را دارد.مانند لیورپول که جرارد و دالگیش،مانند میلان که چزاره مالدینی(روحش شاد)،مانند یوونتوس که بوفون را دارد.
با این اسطوره ها با احترام رفتار شد و جرارد هم که حتی قهرمانی را گرفت باز هم تشویقش می کردند.اما با کاسیاس چه رفتاری شد؟او را نیمکت نشین می کردند و کاسیاس هم صدایش در نمیامد.کاسیاس اسطوره ای که 25 سال برای رئال مادرید بود و از همان کودکی در اکادمی رئال مادرید بود.اما این اسطوره با اخلاق هو شد و اشکهایش را می ریخت.باز هم صدایش در نمیامد و هیچ حرفی نمیزد.او را نیمکت نشین کردند و باز هم هیچ حرفی نزد.او را سرزنش می کردند ولی او باز هم چیزی نمی گفت.چرا ما اینطوری هستیم که وقتی یک بازیکن یک اشتباه می کند به سرعت درباره اش قضاوت می کنیم.مانند دنیلو.ایکر سنگربانی بود که تا اسمش میامد لرزه به تیم حریف میفتاد.
هر بازیکنی از ایکر می ترسید.ایکر قدیس رئال بود.ایکر الماس فوتبال و الماس رئال مادرید بود.ایکر یکتا بود.ایکر مقدس بود.در آخر با اشک از باشگاه رئال مادرید رفت و از برنابئو که خانه خود بود رفت.اسپانیا را به مقصد پرتغال ترک کرد.هنوز اشکهایی مانده.هنوز تمام نشده.شاید روزی ایکر در دروازه پورتو باید با رئال مادرید بازی کند.ایکر روزی از فوتبال هم خداحافطی می کند.پس هنوز اشک مانده.ایکر که به دست پرز و رائول هم که به دست مورینیو اخراج شدند.درسته این دوتا رفتند اما تو قلب ما هستند و عضوی از باشگاه هستند.به امید موفقیت این دو در زندگی.
