وقتی همه خوابیم...

اگه سال 1992 در فوتبال،دانمارک با قهرمانی ش در جام ملتها همه رو شگفت زده کرد، تو فوتسال تیمی از آسیا از کشوری جنگ زده در خاورمیانه از ویرانه های جنگ سربلند کرده بود و تونست همه رو حیرت زده کنه... مدالی نگرفتیم اما حداقل آبرومندانه بازی کردیم... کسی توقع نداشت... حتی فیلمهای اون بازیها هم کیفیت خوبی نداشته باشه تا تنها دلمونو به خاطراتی که بازیکنای اون زمان میگن خوش کنیم... بعد اون ، امیدوار بودیم اگه فوتبالمون ، دیگه آقای آسیا نیست لااقل فوتسال حرفی برای گفتن داره و انتقام شکستهای آسیایی فوتبالو، از فوتسال ژاپن و بقیه تیمها میگیره... آسیا برامون کوچیک بود...همه از برنامه ریزی برای قهرمانی جهان میگفتن...برنامه های 4ساله ،8ساله،30 ساله و... سال2008 دوباره امیدهایی برای موفقیت زبانه کشید... حداقل جلوی تیمهای قدرتمند جهان آبرومندانه میباختیم و تیمهای کوچکترو تو بازیهای دراماتیک میتونستیم ببریم...8سال گذشت و تیمی از کشوری که دیگه نه میتونه توجیه کنه کشورش جنگ زده س و نه میتونه بگه تازه فوتسالو شروع کرده دربازی اولش 5 تا میخوره و بازی دومش مقابل تیمی معمولی با هزار بدبختی و به لطف اخراج یار حریف و دعای خیر مادر!! میتونه ببره... تا مجددا دست به دعا بشیم و همه آرزومون رسیدن به مراحل حذفی و شکست سنگین تو مرحله حذفی باشه...