در سال 1958 بعد از فاجعه هوایی مونیخ و زمانی که منچستر با تیمی ناقص و حتی بازیکنی که 1دست نداشت و عده ای از بازیکنانی که بازنشسته شده بودن ولی به عشق منچستر برگشته بودن(بازیکنانی که حتی 40سال به بالا داشتن که یکی از انها جرج تلبوت بود که بعد از بازنشستگی پولی نداشت و با جمع کردن زباله گذران زندگی میکرد که مسئولان منچستر حاضر شدند به او پولی بدهند که راحت تر زندگی کنه اما این مرد بزرگ پولو برگردوند در حالی که به هرپنی از اون محتاج بود و در جواب گفت "من به عشق منچستر و طرفدارها اومدم نه پول") در فینال جام حذفی مقابل بولتون حاضر شد و علی رقم اینکه بازی زیبایی ارائه داد نتیجه رو 2-0 به حریف واگذار کرد.در پایان بازی هواداران منچستر به احترام تلاش بازیکنانشان اشک میریختن و حتی هوادارن بولتون به جای خوشحالی به سمت هوادارن یونایتد امدند و به انها تسلی دادند.
کار تا جایی پیش رفت که کاپیتان بولتون گفت:"میخاهم این جامو به بازیکنان منچستر تقدیم کنم که روح بزرگ ورزشو مقاومتو به ما نشون دادن"
همونجا بود که مت بازبی قول داد تیمی میسازم که شایسته این هوادارن باشه و سالها با قدرت ادامه بده.
عکس مربوط میشه به تمرینات بازیکنان منچستر در کریسمس سال 1968.سالی که یونایتد اروپا رو برد.یعنی درست 10سال بعد از اون فاجعه تلخ و مت بازبی که به قولش وفا کرد...
اینجاس که باید گفت:WE WILL NEVER DIE
با تشکر از پایگاه هوادارن منچستر در ایران
