تیم فوتسال ایران در دیدار نیمه نهایی جام جهانی ۲۰۱۶ کلمبیا، با نتیجه ۴ بر ۳ در حالی مغلوب روسیه شد که نشانی از تیم فینالیست جام جهانی را با خود به همراه نداشت.
در این بازی هم در دفاع و هم در حمله چیزی برای گفتن نداشتیم و برخلاف صحبتهای جواد خیابانی حین گزارش، لایق صعود به فینال در این بازی نبودیم.
در فاز حمله زیاد خوب عمل نکردیم و ضربات آخر با بی دقتی کامل زده میشد، در حالیکه در دفاع ۴ گل بچه گانه دریافت کردیم. هرچه ایران در تمام کنندگی در این بازی ضعف داشت، روسها قوی عمل کردند و شاید اگر با این دقت در ضربات آخر موقعیت های گل دو تیم برعکس میشدند، روسیه با اختلاف گل زیاد ایران را شکست میداد. هرچقدر سخت بازی را به تساوی میکشاندیم، به سرعت و در اولین حمله گل بعدی را دریافت میکردیم.
جمله "تا همین جا هم بسیار خوب کار کردیم و حماسه خلق کردیم" که قبل از شروع بازیها توسط مجریها و گزارشگران گفته میشود، بزرگترین دشمن ورزش ما هستند و همیشه شاهد این هستیم که وقتی یک تیم یا ورزشکار ایرانی یک شگفتی خلق میکند، با تکرار این جمله انگیزه ایی برای مسابقات بعدی خود ندارد و عملکردی ضعیف نشان میدهد. بازی ضعیف مقابل بوسنی بعد از عملکرد خوب مقابل آرژانتین هم به همین خاطر بود. ورزش ما باید یاد بگیرد که عملکرد خوب مقابل یک تیم بزرگ، سرپوشی برای عملکردهای ضعیف بعدی نخواهد بود و مجریان و گزارشگران ما هم باید بپذیرند که اگر یک تیم بزرگ را شکست دادیم، فقط یک بازی را بردیم نه جام قهرمانی را و نباید با دیدن ضعف های آینده، دلمان را به یک بازی خوب مقابل یک تیم بزرگ خوش کنیم.
تاسف اصلی جایی است که احتمالا تا نیم قرن دیگر هم اتفاق نیفتد که برزیل، اسپانیا و ایتالیا از جام جهانی حدف بشوند و اگر آرزوی قهرمانی در جام جهانی فوتسال داشتیم، امسال وقت رسیدن به آن بود. شاید اولین و آخرین بار بود که چنین موقعیتی پیش می آمد و به راحتی و با ۴ گل بچه گانه و شوتهای بی دقت، این موقعیت را از دست دادیم. امروز اصلا خوب نبودیم و ضربات بازیکنانمان حتی نزدیک دروازه هم نبود. در عوض روسیه هروقت که اراده کرد در موقعیت گل قرار گرفت.
