تیم ملی امروز ترکیبی بود از پرسپولیس و لژیونرها که البته مسلمان و کامیابی نیا هم میتوانستند در این تیم جای داشته باشند.
بیرانوند که باز هم کلین شیت کرد. خط دفاع عالی ایران کاری کرد که ازبک ها شوت در چارچوب نداشتند اما بیرانوند در خروج ها عالی عمل کرد و از ایجاد موقعیت گل توسط سانتر جلوگیری کرد.
سید جلال حسینی در دفاع عالی بود، گل ۳ امتیازی زد و بهترین بازیکن زمین شد.
رامین رضاییان که منتقدان او را مورد حمله قرار داده بودند که چرا نیمکت نشین به تیم ملی دعوت شده، هم در دفاع و هم در حمله عالی بود. او ثابت کرد که حتی برای فیکس شدن در پرسپولیس هم آماده شده. پاس فوق العاده اوایل بازی او روی پای گوچی جفت و جور نشد وگرنه پاس گل هم در این بازی داده بود.
طارمی در این بازی مثل سایر مهاجمان خوب تغذیه نشد. تیم بعد از گل تمایلی به حمله نداشت و مهاجمان در نقش هافبک بیشتر دفاع میکردند. این باعث شده بود که چیز خاصی از مهاجمانمان در این بازی نبینیم. در یک صحنه طارمی با دریبل زنی میتوانست در موقعیت گل قرار بگیرد که با خطا متوقف شد.
وحید امیری با زیرکی پشت محطه خطا گرفت که همان ضربه آزاد تبدیل به گل اول ما شد. امیری هم مثل مهاجمان بعد از گل به یک مدافع میان زمین تبدیل شد. دقیقه ۹۴ در موقعیت گل قرار گرفت، با اینکه در آن صحنه تعادل خود را از دست داده بود اما انتظار داشتیم که بهتر از آن توپ استفاده کند.
لوبانف دروازه بان فصل گذشته پرسپولیس که روی اشتباهات او حساب ویژه باز کرده بودیم، بسیار متفاوت عمل کرد و نسبت به لوبانف پرسپولیس، یک دروازه بان متفاوت بود. دقیقه ۹۴ به زیبایی موقعیت تک به تک امیری را گرفت که البته بابت آن اصلا خوشحال نیستیم!
