چند کلامی راجع به بازی های ملی ایران

اولین بازی ملی که زنده دیدم بازی برگشت ایران-استرالیا بود که تاریخی شد. نمی دونستم این بازی برای چی هست. بازی رفت و برگشت چی هست و چرا با وجود مساوی 2-2 خوشحالی می کنیم. پدرم از فوتبال خوشش نمیاد ولی همه فوتبال های ملی مون رو دیده. بعد از صعودمون به جام جهانی به عشق کشورمون همین پیراهن قرمز رو برام خرید و با نشوندن من پای بازی های ملی باعث علاقه م به فوتبال شد. بعد از جام جهانی 98 سال 99 یک بازی دوستانه با آمریکا داشتیم که به خاطر اختلاف زمانی ساعت 3 شب شروع می شد. پدرم با اینکه به فوتبال علاقه نداشت بیدار شد و من رو بیدار کرد و درس عشق به وطن رو بهم یاد داد. در جواب عده ای که میگن سبک تیم ملی خوب نیست و ارزش نگاه کردن نداره باید بگم کسی به خاطر سبک تیم طرفدار این تیم نیست. اگر بعد از باخت مقابل آرژانتین مردم خوشحالی کردند به خاطر خودباوری بود. به این خاطر بود که تیم بی ستاره ما مقابل تیم پرستاره ای مثل آرژانتین و بازیکنی مثل مسی مردونه جنگید و اگر اشتباه داور نبود امکان بردمون هم بود. خودم اصلا مسابقات باشگاهی داخلی رو دنبال نمی کنم و آخرین دربی که دیدم رو یادم نمیاد. ولی هر مسابقه ملی از فینال چمپیونزلیگ برام مهمتره. هویتمون رو فراموش نکنیم. طرفدار هر تیم باشگاهی که هستیم باعث سرافرازی ما نمیشه ولی موفقیت کشورمون باعث غرور ملی اونها که هستن و شادی روح عزیزانی که جونشون رو فدای این کشور کردند میشه. زنده باد ایران پاینده باد ایرانی به امید پیروزی مقتدرانه مقابل کره جنوبی