چهارسال و نیم گذشت...چهارسال از زمانیکه رفتی و با رفتنت داغ رو دل ما گذاشتی...از این بابت که عمدی نموده مطمئنم چون میدونم با تمام وجودت عاشق بارسا و کاتاونیا بودی و هستی و عشق و تعصبت به بارسا چیزی نیست که با حساب و کتاب بشه واسش رقمی در نظر گرفت...زمانیکه روی نیمکت بودی رو ثانیه به ثانیه اش رو به خاطر سپردم...تلخیاش رو با تمام وجودم چشیدم...تلخی ها اگرچه خیلی سخت بودن اما وجود تو برامون قشنگش میکرد...وجودی که تمامش وقف زنده کردن فلسفه ی و روح کرایوف بزرگ بود که میگفت: نتیجه مهم نیست از فوتبالتون لذت ببرید و این لذت رو با اونایی که شما رو میبینن تقسیم کنید... یادمون نمیره چجوری بارسا رو بعد از 18 سال دوباره به ابرقدرت های فوتبال دنیا تبدیل کردی و نشون دادی که بزرگی و مقام تو این نیست که یک تیم تنها بخاطر پشتوانه ی قوی مالی بتونه آمار ها رو درو کنه و این رو به زیبایی هرچه تمام تر و جلوی هشتادهزار تماشاگرشون و با حماسه سازی و زنده کردن سبک تیکی تاکا و زدن 6 گل بهشون اثبات کردی و تا زمانیکه تو بودی اونها نتونستن رنگی بالاتر از نیمه نهایی CL رو ببینن...بیشتر از این از عظمتت نمیگم تنها بابت این متاسفم که در زمانی که میتونستی بمونی و شیرینی وجودت رو به تک تکمون بچشونی رفتی و تیم بعد از تو به غیر از تیتوی فقید که مریضی امونش نداد به دست نااهلا بیفته تا این چهارسال پادشاهی رو با دوسال فاجعه آفرینی به صفر برسونن و کاری کنن که خیلی از طرفدارا حسرت دوباره نشستن تو روی نیمکتمون رو داشته باشن...ای پپ عزیز و دوست داشتنی تو هیچوقت از یاد و خاطره ی ما فراموش نمیشی و هیچکسی هم نمیتونه جای تو رو واسه ی ما بگیره..امیدوارم هرجا هستی سالم و موفق باقی بمونی و بتونی تفکر و فلسفه ی بارسا رو به اونهایی که استحقاق رسیدن به اون رو دارن تمام و کمال برسونی و همه ی آرزوی ما اینه که روزی دوباره روی نیمکت ببینیمت...
