طرفداری - آنتونیو کونته در حالی در سال 2011 سرمربی یوونتوس شد که بیانکونری فصل پیش از آن را در رتبه هفتم جدول به پایان رسانده بود و دون آنتونیو در اولین فصل حضورش در این تیم، یوونتوس را بدون شکست، قهرمان سری آ کرد. وی در این مورد به اسکای اسپورت ایتالیا گفت:
بهترین دستاورد و بزرگترین لذت زندگی ام اولین اسکودتویی است که به عنوان سرمربی با یووه گرفتیم. ما آن سال در شرایط سخت و باورنکردنی قهرمان شدیم. ما فصل قبل هفتم شده بودیم و هیچکس ما را مدعی نمی دانست. ما گروهی بودیم که هر کاری برای هم می کردیم. اگر می گفتم همه با هم از ساختمان خودمان را به زمین پرت کنیم همه این کار را انجام می دادند. چنین ایمان و باوری بین ما وجود داشت.
زمانی که سرمربی یووه شدم، قرار گذاشتیم به لیگ قهرمانان راه یابیم. رییس آنیلی این را می خواست. زمانی که من رسیدم، خیلی از بازیکنان بازنشسته شده بودند و در زمانی بودیم که به سختی قرارداد بازیکنان را تمدید می کردیم. ما دو سال متوالی هفتم شده بودیم و واقعا در سطح یک تیم هفتم جدولی بودیم.
آن میلان کاملا از سایر تیم ها برتر بود. آنها زلاتان، تیاگو سیلوا، نستا، گتوسو و روبینیو و چندین بازیکن بزرگ دیگر داشتند و از نظر بازیکن کاملا از ما برتر بودند. اما زمانی که شما قوی تر هستید، فشار روی شما بیشتر است و فکر می کنم به همین دلیل توانستیم بالاتر از میلان قرار بگیریم. ما در ازای بازیکنان بزرگ آنها، تشنه موفقیت بودیم، انگیزه بیشتری داشتیم، ایمان داشتیم و خیلی چیزهای بیشتر دیگر.
در آن لیگ اینتر را فراموش نکنید که سه سال قهرمانی پیاپی داشت و ناپولی با ادینسون کاوانی. اما مردم پس از پایان فصل گفتند نقل و انتقالات ما هوشمندانه بود. در ابتدای فصل پیرلو یک بازیکن آزاد بود و لیخشتاینر و ویدال گمنام بودند و کسی آنها را ستاره حساب نمی کرد.
الساندرو دلپیرو، اسطوره یوونتوس در زمانی با کونته همبازی بود و بعد کونته مربی او شد و در زمانی که یوونتوس تحت هدایت کونته بود، از این تیم جدا شد:
اله (دل پیرو) یکی از بهترین استعدادهای ورزش بود. باعث افتخار من بود که جیجی بوفون و دل پیرو را به عنوان هم بازی و بازیکن کنار خودم داشتم. آنها دشواری های کار را می فهمیدند. ما در غم و شادی شریک هم بودیم زیرا در یوونتوس ما با هم زیاد پیروز شدیم اما باخت هم زیاد داشتیم. اله (دل پیرو) برای تیم بی نهایت مهم بود. حتی اگر از ابتدا به میدان نمی رفت، با حضورش در زمین نتیجه بازی را عوض می کرد. زمان هایی وجود داشت که ما اسکودتو را فتح نمی کردیم و حتی دوم هم نمی شدیم اما در کنار هم با یووه می ماندیم. او مسئولیت سنگینی در مقابل یوونتوس حس می کرد و کلاس کار او، تفاوت ها را رقم می زد.
آخرین بازی اش مقابل آتالانتا را به خاطر می آورم و پس از آن او خداحافظی کرد. تمام مردم ایستاده بودند. یادم می آید که داور بازی را حدود سه دقیقه متوقف کرد. همه بازیکنان اتالانتا و هواداران این تیم ایستاده بودند و به یک قهرمان درود می فرستادند. یک قهرمان و یک انسان بی نظیر.
