طرفداری- بخش پایانی مصاحبه آنتونیو کونته با اسکای اسپرت ایتالیا را می خوانید. او پس از صحبت کردن از دوران کودکی اش، دوران فوتبالش و هدایت یوونتوس، در قسمت نهایی مصاحبه از تیم ملی ایتالیا و چلسی می گوید:
پدر و مادرم برای قبول کردن هدایت تیم ملی ایتالیا به من فشار آوردند، همانطور که هدایت آتزوری یک افتخار است. بالاتر از همه پس از سه سال پر شور در یوونتوس، آتزوری هم فرمی از احترام نسبت به یوونتوس بود. یک سال و نیمی فوق العاده بود اما چیزی که در آن ۴۵ روز ساختیم، شگفت انگیز بود. ما یک خانواده ساخته بودیم. پس از بازی با آلمان، اشک ها به خاطر این بود که دیگر نمی توانیم یک روز دیگر با هم باشیم. واقعا ضربه بزرگی بود. ماندن و نفس کشیدن آن لحظات با همه(از جمله تدارکاتچی یا آشپز تیم)، فوق العاده لذت بخش بود. فکر می کنم اگر در ضربات پنالتی پیروز می شدیم، شانس زیادی برای قهرمانی در یورو ۲۰۱۶ داشتیم.
کونته قبل از یورو ۲۰۱۶ به چلسی پیوست. آیا پس از یورو حسرتی در این باره وجود داشت که زود با چلسی قرارداد امضا کرد؟
بله، حسرت وجود داشت. اگر با چلسی قرارداد نمی بستم فکر نمی کنم می توانستم بازیکنان تیم ملی را ترک کنم. قبل از شروع با چلسی، تنها ۳ روز مرخصی داشتم و بلافاصله قلب و روحم را برای این تیم گذاشتم. تغییر کاملا متفاوتی بود. باشگاهی خارجی. یک تیم بزرگ با بازیکنانی متفاوت، عادت هایی متفاوت. تغییری اساسی از هر نظر.
کونته ادامه می دهد:
رومن آبراموویچ توقعات زیادی دارد اما همچنین خیلی در مورد فوتبال هیجان زده است. او می خواهد هر چیزی را در مورد فوتبال بداند. به همین دلیل اغلب به تمرینات تیم می آید و می خواهد متوجه شود داستان از چه قرار است! ساختاری عالی اینجا وجود دارد و نقش یک مربی کاملا جامع و کامل است. در ایتالیا زمانی که مربی هستید، با مدیران متفاوتی کار می کنید. در اینجا مربی یک نقش مرکزی دارد که تصمیمات زیادی باید بگیرد. زمانی که به یوونتوس رفتم، محیط را می شناختم. دقیقا می دانستم کجا مشکل دارد و چگونه تمیزش کنم! چلسی کاملا برایم جدید است و این مسئله کار را دشوارتر می کند.
بازیکنان با استعداد زیادی اینجا هستند و کیفیت همین حالا هم قابل مشاهده است اما تنها استعداد کافی نیست بلکه این ویژگی باید به نفع تیم هدایت شود. می دانیم که مربیان به نتایج وابسته هستند اما نتایج هم از سخت کوشی بدست می آیند. یک ماجراجویی است. زبانی متفاوت. روی پای خودم ایستاده ام زیرا همسر و فرزندم هنوز در ایتالیا هستند. هنوز شور و اشتیاق نشان دادن ایده هایم را دارم. می دانم که اینجا سخت تر است زیرا ما در ایتالیا به کار تاکتیکی، جلسات پخش فیلم و ارائه تاکتیک ها عادت داریم اما برای این کار هم آماده هستیم.
کونته می گوید شکست خوردن مانند مرگ است. آیا این راز موفقیت اوست؟
تجربه خوبی با شکست ندارم، به همین دلیل هرکاری می کنم از آن اجتناب کنم. تلاش می کنم به بازیکنانم بیشترین اطلاعات ممکن را دهم تا شکست نخوریم. اگر این اتفاق بیافتد، نمی توانم بخوابم. باید بفهمم چه اتفاقی افتاد که باختیم و چگونه این اتفاق دیگر رخ ندهد. دوست دارم سطحی و از خودراضی باشم اما می توانم آن روز هم اتفاق می افتد. روزی که هر چیزی که دارم از دست خواهم داد.