طرفداری - پس از فرگوسن، تقریبا تمامی تصمیماتی که مسئولان اجرایی یونایتد اتخاذ کردند، اغراق آمیز بوده است. این را من جسته و گریخته در تمامی یادداشت هایی که طی 3 سال اخیر برای طرفداری نوشتم، اشاره کرده ام. انتخاب دیوید مویس به آن شکل کاذب و اغراق آمیز، خطرناک بود. برکناری او در اواخر لیگ کاملا بی معنی به نظر می رسید. مذاکره و تمام کردن با مورینیو 1 ماه مانده به پایان لیگ در حالی که فن خال با یونایتد در کورس کسب سهمیه و قهرمانی اف ای کاپ قرار داشت، کاملا توهین آمیز بود. کنار گذاشتن فن خال با جام اف ای کاپ به آن شکل منزجر کننده، اوج بی کلاسی بود و پرداخت آن مبلغ مضحک برای پوگبا نیز کاملا کاذب و «لوس» بود. البته این اشتباهات تا حدی می تواند قابل قبول باشد. شما در نظر بگیرید به مدت بیش از 20 سال باشگاهی یک «رئیس» داشته که از صفر تا صد مسائل اجرائی به جز مسائل تبلیغاتی تحت کنترلش بوده و طبیعی است که مسئولان چنین باشگاهی در تصمیمات اجرائی فنی دچار مشکلاتی باشند. با این حال 3 سال گذشته می تواند حجت را بر یونایتدی ها تمام کند. جایی که آزمون و خطاها و تصمیمات اشتباه پیاپی اتخاذ شده و دیگر جایی برای تکرار اشتباه وجود ندارد.
یونایتد با مورینیو از لحاظ نتیجه گیری همان روند مویس و فن خال را تکرار می کند اما نمایش، عملکرد و عمق ترکیب تیم به ما می گوید که نشانه های پیشرفت محسوس است. این نشانه های پیشرفت را شما به وضوح می توانید در دیدار مقابل لیورپول و برنلی در ابعاد متفاوت ببینید. در دیدار مقابل لیورپول مشخص شد که یونایتد می تواند اندیشه های مورینیو را در خود حل کند و در دیدار مقابل برنلی نیز مشخص شد که روند ژوزه در شناخت ترکیب و همچنین خلق موقعیت در فاز تهاجمی رو به بهبودی است. نمایش تیم مقابل برنلی با آن آمار تاریخی اعجاب انگیز، با اختلاف بهترین نمایش یونایتد پس از دوران فرگوسن بود. این «با اختلاف» بودن به خوبی به ما می گوید که روند تیم می تواند در آینده از این هم بهتر شود.
در بریتانیا خارج از تیترهای انتقادی و ژورنالیستی که عمدتا ژوزه را هدف گرفته اند، میان تاکتیک نویسان و فوتبال نویسان رفته رفته توافق نظر معناداری پیرامون یونایتدِ ژوزه به وجود آمده و نمایش تیم مقابل برنلی حجم تمجید های فنی و تاکتیکی را افزایش داده است. هواداران یونایتد فصل گذشته با لغت «پروسه» آشنایی زیادی پیدا کرده اند اما در حقیقت هر تیمی با سرمربی جدید، نیاز به یک پروسه دارد. گاهی پروسه ها سریع تر شکل می گیرند و گاهی نیاز به مدت بیشتری دارند. ژوزه خارج از روند نتیبجه گیری، نمایش تیمش بازی به بازی نکات مثبت بیشتری نشان می دهد و این جاست که می توان به آینده تیم امیدوار بود. با این حال در کنار این مسائل ژوزه نیاز به ذهنی آرام و رها برای ادامه این روند دارد.
تاریخ نشان داده سرمربی پرتغالی بهترین عملکردش را زمانی ارائه می دهد که «خوشحال» باشد و حمایت کامل تیم مدیریتی را احساس کند. سال سوم حضور در رئال، یا سال های آخر دوره های اول و دوم در چلسی را به یاد آورید تا متوجه اتفاقات حاشیه ای آن دوران شوید. مسئولان یونایتد باید خط قرمزی واضح در این زمینه برای خود تعریف کنند و سرمربی خود را خوشحال نگه دارند. دغدغه های زندگی ژوزه در شهر منچستر که برای اولین بار هفته گذشته از آن پرده برداشته شد یکی از مسائلی است که مسولان اجرایی یونایتد باید آن را از ذهن ژوزه حذف کنند. یا مثلا مورینیو همواره نیاز دارد تا در شرایطی که با داوران درگیر است یا از زمین بازی اخراج می شود، حمایت باشگاه را ببیند و مسئولان یونایتد پس از اتفاقات دیدار مقابل برنلی نیز باید این مسئله را مد نظر داشته باشند. خوب یا بد، مسئولان و هواداران یونایتد از ابتدا می دانستند که آمدن ژوزه حاشیه ها، داستان ها و شرایط خاص خودش را دارد و اکنون فراهم آوردن شرایطِ مناسب برای او، از اوجب واجبات است. پس از ناکامی آقای برگزیده و آقای فلسفه، اگر قرار باشد کسی یونایتد را به جاده آرامش و موفقیت بازگرداند، آن شخص آقای خاص خواهد بود. البته به شرطی که مسئولان یونایتد قواعد بازی با ژوزه را بلد باشند و شرایط مورد نیاز او را فراهم آورند. قمارِ رویِ ژوزه در لیگ برتر، قماری است که ریسکش در پایین ترین مقدار خود قرار دارد، این را می توانید از هر قمار بازی بپرسید. ژوزه در شرایط فعلی، آخرین راه یونایتد برای بازگشت در کوتاه مدت به قله افتخار است...