شهاب احمدی / طرفداری
جنگ های روانی همیشه عضوی جدا ناپذیر از دنیای فوتبال محسوب می شوند. بسیاری بر این عقیده اند که همین«بگو مگوها» شاید یکی از مهم ترین عناصری باشد که باعث شده است فوتبال تا این اندازه میان قشرهای مختلف مردم محبوبیت پیدا کند. حتی بسیاری از این مسئله به عنوان یک تاکتیک یاد می کنند و بر این عقیده هستند که جنگ روانی می تواند در صورت به کار گیری در زمان مناسب حتی نتایج بازی ها را نیز تغییر دهد!!
با این حال اما به نظر نمی رسد که جنگ روانی همیشه هم مثمر ثمر واقع شود. به بهانه ی شکست تحقیر آمیز جالوروسی و جنگ روانی شدیدی که فرانچسکو توتی اسطوره و کاپیتان رم قبل از آغاز بازی به راه انداخته بود، نگاهی می اندازیم به چند مورد معروف از این دست جنگ های روانی که نه تنها کمک به پیروزی تیم خودی نمی کند، بلکه کمر همت بر نابودی اش نیز می بندد: آرسن ونگر، منچستر یونایتد - آرسنال گویا درخشش آرسنال پس از مدت ها در لیگ برتر خیلی به مذاق ونگر خوش آمده بود و باعث شده بود که او از چارچوب منطق نیز خارج شود. ونگر قبل از دیدار حساس منچستر یونایتد و آرسنال در فصل جاری در اظهار نظری عجیب جنگ روانی را علیه رابین ون پرسی مهاجم اسبق تیمش به راه انداخت. ونگر بر این عقیده بود که پس از درخشش آرسنال در آن مقطع زمانی، ون پرسی احتمالا از پیوستنش به یونایتد پشیمان است!! گویا ونگر فراموش کرده بود که ون پرسی چند ماه قبل با همین یونایتد موفق شده بود قهرمانی لیگ برتر را تصاحب کند. گرچه ونگر امید داشت که جنگ روانی اش موثر واقع شود اما آنچه در زمین مسابقه اتفاق افتاد دقیقا نقطه ی مقابل آنچه بود که ونگر تصور می کرد. ون پرسی نه تنها در آن بازی تک گل 3 امتیازی تیمش را به ثمر رساند، بلکه با خوشحالی نامتعارفش(ون پرسی در 2 گل قبلیش به آرسنال خوشحالی خاصی نکرده بود) جواب دندان شکنی به آرسن ونگر داد.
مردم آلمان، آلمان - ایتالیا نیمه نهایی جام جهانی 2006 بود و ژرمن ها سرمست از درخشش خیره کنندشان در خانه. آن ها تقریبا از صعودشان به فینال هم مطمئن بودند چرا که باید به مصاف ایتالیایی می رفتند که به هیچ وجه شاداب و با صلابت ظاهر نشده بود. مردم آلمان در اقدامی هماهنگ درمحافل گوناگون اقدام به راه اندازی جنگ روانی علیه ایتالیایی ها کردند و با بیان عبارت کنایه آمیزی همچون <پیتزا پز ها> سعی داشتند تا روحیه ی ایتالیایی ها را تضعیف کنند. اما این اقدام ژرمن ها هم نه تنها به مددشان نیامد بلکه باعث شد تا ایتالیایی ها با روحیه و انگیزه ای چند برابر مقابلشان صف آرایی کنند. گروسو یکی از تاریخی ترین گل های فوتبال ایتالیا را به ثمر رساند و پس از آن نیز الکس دلپیرو تیر خلاص را شلیک کرد تا ژرمن ها ماکت های پیتزایشان را مخفیانه از وستفالن خارج کنند!!
چوی کانگ هی، کره جنوبی - ایران
شاید اگر چوی می دانست که در مردم ایران «رگ غیرت» عضوی(!) کلیدی محسوب می شود، هیچ گاه به خودش اجازه نمی داد جنگ روانی چنان گستاخانه ای را به راه بیندازد. چوی قبل از صف آرایی حساس و سرنوشت ساز کره و ایران در چند اظهار نظر علاوه بر آنکه پیش بینی کرده بود سرمربی ایران بازی های جام جهانی را در خانه می بیند، آرزو کرده بود که ازبکستان همراه با تیم کشورش راهی جام جهانی شود. همین جنگ روانی احمقانه کافی بود تا تیم ملی ایران با انگیزه و انرژی چند برابر راهی بازی سرنوشت شود و با ارائه ی یک بازی جانانه با گل تاریخی گوچی کره را شکست دهد تا هم به عنوان تیم نخست راهی جام جهانی شود و هم اینکه چوی را روانه ی همان خانه ای کند که قرار بود کی روش بازی های جام جهانی را در آن تماشا کند!!
فرانچسکو توتی، یوونتوس - رم در اینکه توتی دل خوشی از یوونتوس ندارد هیچ شکی وجود ندارد. اما عمق این نفرت به نظر نمی رسید آن قدر باشد که او قبل از دیدار سرنوشت ساز در انتهای نیم فصل، چنین جنگ روانی را به راه بیندازد. توتی قبل از دیدار تیمش مقابل یووه در اظهار نظری عجیب یوونتوس را به داشتن امداد های غیبی آن هم در 2 فصل اخیر متهم کرد!! نسبت دادن امداد های غیبی به تیمی که مقتدرانه ترین قهرمانی های تاریخ سری آ را در دو فصل گذشته تصاحب کرده بود، کمی غیر منظقی به نظر می رسید. توتی گویا فراموش کرده بود که یوونتوس 2 سال پیش بدون شکست فاتح سری آ شده بود و نسبت دادن چنین مسائلی به تیمی با این درجه از قدرت، بیشتر شبیه به یک خود رنی بچه گانه بود. جنگ روانی توتی هم اما تاثیر مثبتی برای تیمش به همراه نداشت و انگیزه ی یوونتوس را چند برابر کرد. همان طور که کنته وعده داده بود یوونتوس حرفش را درون زمین مسابقه زد و نه تنها فوتبال را، بلکه اخلاق را هم از رم در زمین مسابقه برد.
جنگ روانی چه درست و چه نا درست، از جذابیت های غیر قابل انکار دنیای فوتبال محسوب می شود. با این حال اما شاید بد نباشد بعضی از مربیان، بازیکنان و حتی طرفداران فوتبال سخنان اساتید این عرصه را مرور کنند تا بدانند کی و کجا از این تاکتیک بهره ببرند. شاید هیچ فردی هم از خوزه مورینیو در این عرصه برای مطالعه بهتر نباشد!!