شیعتی مَهْما شَرِبْتُم ماءِ عَذْبٍ فاذکرونی ** اى پیروان من ! هرگاه آب گوارا نوشیدید، مرا یاد کنید اَوْ سَمِعْتُم بِغَـــــریبٍ اَوْ شَهیدٍ فَانْدُبُونی ** و هرگاه داستان غربت غریبی یا شهادت شهیدى را شنیدید، بر من بگریید. فـَاَنا السِّبْطُ الَّذی مِنْ غَیْرِ جُــرْمٍ قَتِلُونی ** من نبیره رسول خدا هستم ، مرا بی گناه کشتند وَ بِجَرد الخَیْـلِ بَعْد القَتْلِ عَمْداً سَحِقُونی ** و سپس با تاختن اسب عمدا بدنم را خرد کردند. لَیْتَکُم فی یَوْمِ عاشــورا جمیـعاَ تَنْظُرونی ** اى کاش همه شما در روز عاشورا بودید و می دیدید کَیْفَ اِسْتَسْقی لِطِفْـلی فَاَبوا اَن یّرْحَمُونی ** که چگونه براى طفل صغیرم آب طلبیدم و آنان از ترحم به من خوددارى کردند. وسقوه سهم بغــــی عوض الماء المعین ** به جاى آب گوارا تیر ستم را به کودک کوچکم چشانیدند. یا لرزئ مصاب هدّ ارکان الحجون ** واى از این مصیبت بزرگ و دردناکی که پایه هاى کوه بلند حجون (در مکه ) را به لرزه در آورد. ویلهم قد جرحوا قلب رسول الثقلین ** واى بر آن که قلب رسول جن و انس را جریحه دار کردند! فالعنوهم ما استطعتم شیعتی فی کل حین ** پس اى شیعیان من! همیشه و هر چه در توان دارید آنان را لعنت کنید. ------------------------------------------------------------------------------- شهادت تشنه کامانه امام حسین (ع) چنان داغ و غم سنگینی بر دل ها نهاده است که می سزد با دیدن هر نهر و چشمه و با نوشیدن هر آب و شربت گوارا، از لب هاى عطشان آن حضرت، یاد شود؛ چرا که آب یاد آور آن عاشوراى عطش ریز و آن کام هاى تشنه عاشورائیان شهید است. امام صادق (ع) فرمود: «من هرگز آب سرد ننوشیدم، مگر آن که حسین بن علی (ع) را به یاد می آوردم» و نیز فرمود: «ما من عبد شرب الماء فذکر الحسین و لعن قاتله الا کتب له مأة الف حسنة و حط عنه مأة الف سیئة»؛ هر که آب بنوشد و امام حسین (ع) را یاد کند و قاتل او را لعن نماید، براى او هزار حسنه نوشته می شود و هزار گناه از او محو می گردد. از این رو، شیعه هنگام نوشیدن آب، بر حسین بن علی، سلام می دهد و می گوید: سلام بر لب تشنه ات، یا حسین، سلام الله علی الحسین و اصحابه. شهادت مظلومانۀ حضرت رقیه (سلام الله علیها) بر همگان تسلیت باد. ------------------------------------------------------------------------------- عکس تابلوی _ عرش بر زمین افتاد_ شاهکار استاد روح الامینی