کریس رونالدو میگوید اگر تصمیم منطقی گرفته شود توپطلا به کسی جز او نخواهد رسید.
کریستیانو رونالدو که فصل گذشته افتخاراتی همچون قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا و یورو ۲۰۱۶ کسب کرد، ۱۲ ماه اخیر را بهترین مقطع از دوران بازیگریاش میداند و به همین سبب خودش را شایسته کسب توپطلا.
رونالدو که امسال برای کسب توپطلا علاوه بر رقیب همیشگیاش لیونل مسی، رقبای دیگری مانند ریاض محرز و آنتوان گریزمان دارد به نشریه «فرانس فوتبال» گفت: «هدف من این است که هر سال توپطلا را ببرم، هرچند که سال گذشته نتوانستم. امیدوارم این بار آن را دوباره ببرم. اینکه من مدعی اول کسب توپطلا باشم کاملاً منطقی است، اما من فکر نمیکنم که منطق تنها چیزی باشد که مرا به خواستهام میرساند. امسال رئال مادرید تحسینبرانگیز بوده است. ما فصل گذشته تا اواسط فصل تیمی مرده بودیم، اما بیدار شدیم و کاری مشابه قهرمانی پرتغال در یورو ۲۰۱۶ را انجام دادیم. این نشان میدهد که فوتبال یک ماراتن است، نه یک دوی سرعت. مهم این است که چه کسی به خط پایان میرسد.»
ستاره پرتغالی در ادامه به فینال یورو ۲۰۱۶ و حس و حالی که قبل از آن بازی داشت اشاره کرد: «من همیشه خوب میخوابم. روز فینال هم در حالی از خواب بیدار شدم که میدانستم روز خاصی در پیش دارم و هنگام صبحانه خوردن بسیار خوشبین بودم. من با اعضای خانوادهام زیاد صحبت کردم و البته برخی اوقات هم ساکت بودم. مهمترین چیز این بود که به عنوان کاپیتان تیم آرامش داشته باشم و این حس را به دیگر اعضای تیم انتقال دهم که ما میتوانیم قهرمان شویم و نباید مضطرب شویم. من اطمینان داشتم که آرامش رمز موفقیت ما خواهد بود.»
کریس رونالدو در ادامه تأکید کرد: «من قبل از فینال با همتیمیهای فرانسویام در رئال مادرید صحبت نکردم در حالی که همه آنها درباره حذف زودهنگام پرتغال و اینکه من یک تعطیلات تابستانی طولانی مدت خواهم داشت، جوک میساختند.»
رونالدو درباره مصدومیتش در فینال یورو که بر اثر ضربه دیمیتری پایه رخ داد، گفت: «فکر میکنم که پایه فقط یک حرکت معمولی انجام داد، اما زمانی که شروع به دویدن کردم زانوم ورم کرد و احساس کردم که دیگر نمیتوانم ادامه دهم. آن موقع فکر میکردم که رباط زانویم کاملاً پاره شده است، اما پزشک تیم مرا آرام کرد و شروع به تماشای بازی از تلویزیون داخل رختکن کردم. در رختکن از شدت هیجان به زمین و هوا میپریدم و دیدم نمیتوانم طاقت بیاورم و به همین دلیل به نیمکت تیم برگشتم. اینکه من از حدم پا را فراتر گذاشتم درست است، اما بهتر است اینطور بگویم که هدفم این بود که به همتیمیهایم انگیزه بدهم، طوری که انگار سرمربی آنها هستم. میدانستم که این کار مفید خواهد بود، چون آنها به من احترام میگذاشتند.»
مهاجم ۳۱ ساله کهکشانیها در پایان گفت: «زمانی که شما کارتان را در لیگ قهرمانان شروع میکنید، میدانید که برای بردن آن شانس دارید، اما در مورد پرتغال اوضاع فرق میکنید و شما میدانید که از تیم شما پنج شش تیم بهتر هستند. من باید به یک چیز اعتراف کنم، اینکه زندگی من بدون فوتبال فقط رنج و عذاب بود و هیچ چیز برایم معنا نداشت. بدون توپ من کسل میشوم.»
