رفتی مرا تنها به دست غم رها کردی

حرمان را امید نعمتی از روی یک تصنیف قدیمی که اگر درست یادم باشد خانمی به نام مریم خوانده بازخوانی کرده است. برای من اینگونه است که موقع گوش دادن به این اثر اضطراب و دلهره دارم. از همان دلهره هایی که میدانی یک چیزی تمام شده و حالا بعدش چه میشود؟