پارسال بعد هر توپ خراب کردنش همه میگفتن اشکال نداره فدای سرش جوونه داره تجربه کسب میکنه. شاید خیلیا آخر فصل که قهرمانی رو به خاطر تفاضل گل دادیم حرفشونو پس گرفتن. شایدم خیلی مثبت نگر بودیم و خیلی نیمه پر لیوانو میدیدیم که ۱۶۰ گلی که نزد رو به خاطر ۱۶ گلی که زد ازش چشم پوشی کردیم.
اما این جوونی و تجربه کسب کردن تا کی میخواد ادامه داشته باشه؟ فردا اگه تراکتور ببره به خاطر تفاضل گل بهتر صدر رو ازمون میگیره و آقای گل (نزن) در مجموع بازیهای صبا، نفت آبادان، استقلال و پیکان نزدیک به ۱۰ موقعیت صد در صد رو خراب کرده!
اگه موقعیت دقیقه ۵ گل میشد وضعیت بازی به کل تغییر میکرد.
آیا هنوز هم باید بگیم جوونه و تجربه کسب میکنه؟ یا ۱۰ گل صد در صدی که نزده رو ببخشیم به ۵ گلی که زده؟
به نظر من مهاجمی که گل میزنه وظیفشو انجام میده و مهاجمی که گل نمیزنه کم کاری میکنه. ۵ گل طارمی وظیفش بود اما بقیه موقعیتها از کم کاریشه.
هیچ تیمی هم نیست که چند قهرمانی رو پای تجربه اندوزی یک بازیکن بده!
پارسال از اول فصل هی گفتیم فدای سرت از بازی بعد که چشم بهم زدیم دیدیم یه فصله داریم میگیم فدا سرت از بازی بعد و فصلی که تموم شد و قهرمانی که به آسونی پرید. آیا نباید از فصل پیش عبرت بگیریم؟!
