میلان رو خیلی رو دوست دارم.
نه بخاطر اینکه قوی بود.
بخاطر اینکه وقتی کوچیک بودم سرگرمیم یک تیم بود به اسم میلان.
تیمی که وقتی از همه دلگیر میشدم با دیدن بازی هاش اروم میشدم.
وقتی پدرم دعوام میکرد پیراهن میلان رو میپوشیدم و میخوابیدم.
وقتی اولین بار پیراهن میلان رو گرفتم از شدت ذوق داشتم میمردم گفتم واییییی پیراهن میلان و چقدر این ذوق دوست داشتنی بود.
میلان فوق العاده است برای من.
میلان نوستالژی کودکیم بود.
وقتی شبش میلان بازیش داشت
تند تند مشق هامو مینوشتم تا بتونم شبش با خیال راحت بشینم بازی میلان رو ببینم.میلان واسه من یه انگیزه بود.
میلان چیزیه که من از کوچیکی دارم و تا آخر دارمش.
وقتی مالدینی رو دیدم اسطوره زندگیم رو تو اخلاق و ورزش پیدا کردم
مردی که همیشه جنتلمن واقعی بود
همیشه مهربون و خوشتیپ بود
با اون چشمهای آبی و ظاهر خاصش که همه رو عاشق خودش میکرد.
وقتی گتوزو رو میدیم یاد غیرت تعصب میوفتادم
وقتی میدیدم چقدر برای تیمش ارزش قائله
چقدر برای عشقش زحمت میکشه منم تعصب و غیرت و حس مسئولیت رو یاد میگرفتم.
کاکا پسر جوونی خوشگلی که عاشق میلان بود و برای تیمش هرکاری میکرد.
پیرلو...
بارسی
دیدا.....
نستا.....
و....
همه ما با هرکدومشون یه خاطره داریم.
وقتی خانواده و مالک باشگاه رو میدیدم اینقدر برای باشگاه خرج میکنه وقتی میبینم یه باشگاه از یه خانواده تشکیل میشه این یعنی همبستگی.
نوستالژی کودکی ما روسونری ها اینجوری بود. چون سرگرمی ما فقط اسمش یه چیز بود میلان.
اره من عاشق میلانم.
قدر خانوادمون رو بدونیم.
قدر بزرگی باشگاهامون رو بدونیم.
قدر افسانه باشگامون مالدینی رو بدونیم.
.
.
منبع برگرفته از کانال میلان نیوز
