شاید او مشهورترین ستاره بایرن در دنیا باشد؛ شاید; جوزف دیتر “سپ” مایر یکی از بهترین دروازه بانانی است که دنیای فوتبال به خود دیده است.چیزی که هیچ گاه تغییر نکرده است، شوخ طبعی سپ مایر است. او درباره این موضوع می گوید: “من نگرش بسیار مثبتی نسبت به زندگی دارم. شادی و شوخ طبعی برای من بسیار مهم اند. من خیلی زود خودم را از خشم خالی می کنم.”
این نگرش به او کمک کرد تا بتواند بعد از آن که حادثه رانندگی به فعالیت فوتبالی او در سال ۱۹۷۹ و در سن ۳۵ سالگی خاتمه داد، به فوتبال بازگردد. او به هر افتخاری که در فوتبال می توان بدان رسید دست یافت. ۳ قهرمانی بوندسلیگا )۱۹۶۹-۱۹۷۲-۱۹۷۴( ، ۴ قهرمانی در DFB Cup )۱۹۶۶-۱۹۶۷-۱۹۶۹-۱۹۷۱( ، ۳ جام اروپا )۱۹۶۷-۱۹۷۴-۱۹۷۶( ، جام باشگاه های جهان )۱۹۷۶( و در نهایت قهرمانی جام جهانی در ۱۹۷۶.
گربه آنزینگ برای اولین بار در ۱۹۵۸ برای بایرن درون دروازه ایستاد. او در مجموع ۴۷۳ بازی برای بایرن در بوندسلیگا انجام داده است که ۴۲۲ بازی را پشت سر هم بازی کرده است و از این حیث رکورد دار است. از دیگر افتخارات سپ مایر می توان به ۳ بار کسب عنوان بازیکن سال آلمان )۱۹۷۵-۱۹۷۷-۱۹۷۸( ، مدال افتخار خدمت ملی در سال ۱۹۷۸ و کسب عنوان “دروازه بان قرن آلمان” اشاره کرد. مایر هیچگاه تمایلی نسبت به ترک بایرن نشان نداد. او می گوید: “ما یک تیم قوی بودیم؛ شاید بهترین تیم تاریخ بایرن؛ چرا باید می خواستم که به تیم دیگری بروم؟ همچنین ما باواریایی ها ریشه ای محکم داریم. نمی تونید ما را دوباره جای دیگری بکارید.”
در تصدیق سخنان او هنوز هم می توانید مایر را در بایرن پیدا کنید. او مربی دروازه بانان و مربی تیم جوانان بایرن است و تجربه دروازه بانی خود را به همراه طبع باواریایی خود به نسل جوانتر منتقل می کند.
