فلسفه ی فحش!

یک نگاهی به همین سایت بیاندازید زیر لینکها و روی لینکها ..چشمتان به جمال دشنامهای ریز و درشت روشن خواهد شد! از دشنام های انسانی چون نامرد گرفته تا دشنامهای حیوانی چون خوک و دشنامهای خانوادگی و ...که بماند! می گویند در شهر آتن مردم وقتی باهم دعوایشان می شد با چوب و چماق و خنجر وشمشیر پاسخ هم را می دادند و از اینرو در هر دعوایی تلفات جانی زیاد بود! افلاطون که این وضع را دید دشنام را اختراع کرد و مردم شهر را گرد آورد و گفت از این پس هر وقت با هم دعوایتان شد به جای درگیری فیزکی به هم چیزهای بد بگویید همدیگر را به چیزهای بد و حیوانات تشبیه کنید و..خلاصه به هم فحش دهید! در حقیقت فحش دادن گویی یکجور تخلیه ی روحی روانی است! طرف با چند واژه خودش را خالی می کند! اما براستی چرا باید ظرفیتمان به اندازه ی چند دشنام باشد که با دادنشان خالی شویم و تخلیه؟ و طرف مقابلمان در عوض پر شود و دل تنگ؟ فحش دادن مگر جز این نیست که بر کینه ها و دشمنی ها می افزاید و فضای بحث را بیش از پیش تیره و تارتر می کند!؟